หลายคนล้วนมีมุมมองความรักที่แตกต่างกัน โดยเฉพาะตัวผมเองที่อาจจะมีมุมมองความรักที่แตกต่างจากแฟนที่มีอายุห่างกันถึง 7 ปี ซึ่งด้วยอายุสามารถบอกได้เลยว่าเป็นคนละวัยกัน โดยเฉพาะเมื่อ (ตามที่คนอื่นบอกมา) ผมเป็นคนที่มีความคิดที่เป็นผู้ใหญ่เกินวัยของผม

มุมมองความรักของผมคงจะเป็นส่วนผสมระหว่าง “ความรัก” และ “ชีวิตคู่” ที่จะต้องไปด้วยกันได้

ในความคิดของผม “ความรัก” คือ การให้ในสิ่งพิเศษโดยที่มีความคาดหวังว่าเธอจะมีความสุขกับสิ่งนั้นของเรา และไม่คิดหวังผลว่าจะได้อะไรตอบแทนกลับมา ในขณะที่ “ชีวิตคู่” คือการใช้ชีวิตอยู่ร่วมกันได้อย่างมีความสุข ทั้งการใช้ชีวิตส่วนตัว และการใช้ชีวิตร่วมกัน

ในความหมายของผมการใช้ชีวิตส่วนตัวคือ การทำงาน การมีสังคม และการใช้เวลาส่วนตัว

ในขณะที่ความหมายของการใช้ชีวิตร่วมกันคือ การกินข้าว ทำงานบ้าน นอนหลับ ออกไปธุระ หรือการทำอะไรก็ตามที่เป็นชีวิตตามปกติของเรา แต่ทำร่วมกัน

หลายคนใช้ “ชีวิตคู่” ไปด้วยกันโดยไม่มี “ความรัก” ให้กัน นั่นคือสาเหตุว่าทำไม การใช้ชีวิตอยู่ร่วมกันมันจึงรู้สึกจืดชืด

และอีกหลายคนมี “ความรัก” ให้แก่กันมาก โดยไม่คำนึงถึง “ชีวิตคู่” จึงทำให้หลายคนไม่สามารถมีชีวิตอยู่ต่อไปได้ถ้าขาดเธอไป แม้จะเป็นแค่เพียงช่วงเวลาสั้นๆ ที่ไม่ได้เจอกัน

ในมุมมองของความเป็นผู้ใหญ่ของผม ผมให้น้ำหนักกับ “ชีวิตคู่” มากกว่า “ความรัก” นั่นคงจะเป็นปัญหาของผมเมื่อคบกับวัยรุ่น หรือคนที่ยังมีความคิดเป็นวัยรุ่นอยู่คือให้น้ำหนักกับ “ความรัก” มากกว่า “ชีวิตคู่”

เพราะฉะนั้น ในช่วงหนึ่งปีที่ผ่าน เราจึงมักจะทะเลาะกันเสมอไม่ขาด (เกือบร่วมหลักร้อย) เพราะผมให้เวลากับ “ชีวิตคู่” มากกว่า “ความรัก” โดยเฉพาะเรื่องการใช้ชีวิตส่วนตัวของตัวเอง ที่ความเป็นผู้ใหญ่ของผมจะมองถึงความสุขใน “ความมั่นคง” มากกว่าความสุขที่อยู่ใน “ความรัก”

“ความมั่นคง” ที่ผมว่าไปนั้นคือ วันที่เรามีงานมีเงินมั่นคง มีบ้าน มีรถ อยู่ได้โดยไม่ขัดสน มีความสุขกับสิ่งที่ทำ ซึ่งล้วนเป็นสิ่งที่ผู้ใหญ่เกือบทั้งหมดปรารถนา

ในขณะที่ผมก็ให้เวลากับการใช้ชีวิตร่วมกันมากเช่นกัน โดยคิดไปเองว่ามันเพียงพอแล้ว แต่มันก็เป็นเพียงแค่สิ่งจืดชืดที่ไม่ได้ช่วยเติมแต่ง “ความรัก” ให้แก่กันและกันเลย

คงจะบอกได้ว่า คู่แต่ละคู่ล้วนมีปัญหาไม่เหมือนกัน เพราะผมเองก็ไม่เคยเจอปัญหาในเรื่องการให้เวลา “ชีวิตคู่” มากกว่า “ความรัก” กับคนอื่นเลย อาจเป็นเพราะเค้าอาจจะเข้าใจเรา หรือไม่ได้สนใจในเรื่องนี้ แต่นั่นไม่ใช่ประเด็น! แต่ประเด็นคือ เราทำดีที่สุดแล้วหรือยัง?

ถ้าเราสำรวจตัวเองแล้วพบว่า เรายังสามารถให้ “ความรัก” ได้มากกว่าที่เป็นอยู่ ก็จงทำซะ

สังเกตว่าผมให้สำรวจตัวเองก่อน และขอให้สำรวจตัวเองก่อนทุกครั้ง เพราะการแก้ไขที่ตัวเรานั้นย่อมจะง่ายกว่าการไปแก้ไขคนอื่นหลายเท่านัก

แต่ถ้านั่นคือสิ่งที่คุณสามารถทำได้เต็มที่แล้ว ก็ขอให้หันหน้าเข้าหากันและคุยกันถึงปัญหาที่เกิดขึ้น และช่วยกันแก้ไขปัญหานั้น

หลายคนไม่สามารถ “ถอยหนึ่งก้าว” เพื่อรักษาความรักให้อยู่ยั่งยืนไปได้ นั่นอาจจะหมายถึง คุณมีมุมมอง “ความรัก” และ “ชีวิตคู่” ที่ไม่ตรงกับคู่ของคุณ

สรุปสุดท้ายที่เขียนมายืดยาว เพื่อจะบอกว่า พี่ได้สำรวจตัวเองแล้ว และรู้ว่า “ความรัก” ที่พี่ให้กับแพรวนั้นคงจะน้อยไป ต่อไปหลังจากนี้พี่คงจะให้ “ความรัก” กับแพรวมากขึ้นเพื่อให้รักเราคงอยู่ตลอดไป และหวังว่าปีหน้าคงจะได้มาเขียนบล็อกครบรอบของเราอีก

ครบรอบความรักหนึ่งปี

เดียร์