ทางเดิน

วันนี้ไม่รู้เป็นไรอีกล่ะ อาบน้ำในห้องน้ำอยู่ดีๆ ก็คิดอะไรขึ้นมาได้อีกอย่าง

เป็นเรื่องของการเลือกทางเดินของตนเอง ที่หลายคนต้องคิดว่าเราจะไปทางใด แน่นอนครับ เราก็คงต้องทำการปรึกษากับคนรอบข้าง มีการเก็บข้อมูลอะไรมากมาย เพื่อทำการเลือกทางเดินนั้นๆ และก็จะมีบทของเหตุและผลมากมายขึ้นมาในหัวของเรา

“ไปทางนี้ก็ดีนะ มันใช่เราดี แต่อนาคตจะเป็นยังไงล่ะเนี่ย” “ไปทางนั้นก็ไม่รู้ว่าเราจะชอบหรือเปล่า แต่ดูท่าอนาคตน่าจะดูดีแฮะ”

แน่นอนครับ มันจะต้องมีอยู่สองสามเหตุผลที่ตีกันอยู่ในหัวคุณ โดยเฉพาะทางเดินที่ไม่สามารถชั่งน้ำหนักได้ว่าทางไหนดีสุด (เหมือนกับข้อสอบการวิเคราะห์การลงทุนทางเทคโนโลยีสารสนเทศวันนี้ ที่กล่าวว่า การลงทุนทางเทคโนโลยีสารสนเทศจะไม่เห็นผลทันที และไม่สามารถประเมินผลที่จะเกิดขึ้นได้ง่ายๆ)

เพราะฉะนั้น วันนี้ผมก็เลยไปนั่งตอบโจทย์ของตัวเองซะเลย ว่าตัวผมควรจะตัดสินใจกับเหตุการณ์เหล่านี้อย่างไร ข้อสรุปง่ายๆ มีแค่ประโยคข้างล่างนี้แหล่ะครับ

“อยากจะรู้ว่าทางเดินที่เราเลือกนั้นถูกหรือไม่ ให้ดูว่าเราเสียใจกับสิ่งที่เป็นปัจจุบันหรือเปล่า ถ้าไม่ นั่นแหล่ะ คุณเลือกเดินมาถูกทางแล้ว”

ปล. นี่เป็นความคิดเห็นของผมในปัจจุบันขณะที่เขียน blog นี้เท่านั้น ความคิดอาจจะเปลี่ยนแปลงได้ เมื่อมีคำว่าประสบการณ์วิ่งเข้ามาหาตัวของคุณ กรุณาใช้วิจารณญาณของท่านก่อนจะเชื่อ ปอ. ไปวิ่งอีกแล้วครับ เจ็บอีกแล้วครับ น่าเบื่อมากๆ เมื่อไหร่ตรูจะหายฟะ อยากวิ่งเว้ยยยยยยยย

คำถามที่ต้องตอบ

วันนี้มาจั่วหัวข้อตามที่ตั้งในเอ็ม แต่ว่าสิ่งที่จะมาบ่นในบล็อกวันนี้ไม่ได้มาจากความหมายที่ตั้งในเอ็ม แต่เป็นความคิดที่เกิดขึ้นมาตอนอ่านการ์ตูนเรื่อง eyeshield21 เมื่อวาน เป็นสิ่งที่ไม่รู้สิ ไม่รู้จะอธิบายออกมาเป็นความรู้สึกว่าอย่างไร แต่บอกได้คำเดียวว่าผมเสียน้ำตาให้กับคำพูดนี้

การ์ตูนเรื่องนี้เป็นเรื่องเกี่ยวกับการแข่งอเมริกันฟุตบอลระดับม.ปลาย โดยคำพูดที่เกิดขึ้น เป็นคำพูดที่พูดกันระหว่างอัจฉริยะที่เก่งไปทุกด้านกับอีกคนหนึ่งที่มีส่วนสูงที่สูงที่สุด และจะพยายามตามอัจฉริยะคนนี้ให้ได้ โดยทำการฝึกหนักให้เท่ากัน แต่ผลที่ออกมานั้นไม่ได้เป็นอย่างที่ต้องการเลย และก็อยู่ในช่วงที่กำลังสิ้นหวังสุดๆ ก็เลยพูดคำๆ นี้ขึ้นมา

“ทำไมกัน ทำไมถึงทำได้ถึงขนาดนั้น” “อัจฉริยะยังขยันขนาดนั้น แล้วคนธรรมดาต้องทำไงถึงจะเทียบได้เล่า” “ชั้นไม่ได้โดดเด่น จะว่าเป็นคนไร้พรสวรรค์” “แต่ชั้นอยากชนะ ชั้นอยากชนะ” “ไงๆ ชั้นก็เลิกตัดใจไม่ได้ ชั้นก็อยากเป็นมือหนึ่งเหมือนกัน” “แล้วจะให้คนที่เกิดมาเป็นคนธรรมดา ทำยังไงกันเล่า”

ใครก็ได้ ช่วยบอกผมทีเถอะ

ปล. คำพูดที่ผมพิมพ์มาทั้งหมดเหล่านี้มีความหมายแฝงนัยหลายอย่างมากครับ ทั้งสำหรับตัวผมเอง และคนรอบข้าง ปอ. ช่วงนี้กำลังอ่านการ์ตูนเรื่อง I’s เพื่อดึงความรู้สึกเก่าๆ ของตัวเองสมัยม.ต้นกลับมาอีกครั้งครับ ปฮ. เปลี่ยน Theme (เพิ่งมาสังเกตว่าดอกไม้มันสีม่วงนี่หว่า -*-) + อัพเด็ตเวอร์ชั่นของ Blog ใหม่แล้วครับ แล้วก็เขียน Resume สำหรับเตรียมสมัครงานปิดเทอมนี้ด้วยครับ ต่อไปจะลองรวบรวมผลงานตัวเองเป็น Portfolio สักหน่อย

Update ในที่สุดก็กลับไปวิ่งอีกครั้งครับ หลังจากที่วิ่งจนกระทั่งขาเจ็บ – -” พักไปร่วมสองอาทิตย์ แต่จริงๆ แล้วน่าจะวิ่งได้ตั้งแต่อาทิตย์แรกแล้ว แต่ดันมาีบอลรุ่น คนไม่พอ ก็เลยโดนผสมโรงไปเตะด้วยทั้งๆ ที่ขาเจ็บ ผลปรากฎว่า เจ็บหนักกว่าเดิมครับ พักไปเลยครับ อีกอาทิตย์นึง

Update Valentine Day ถ้าใครอยากรู้ว่าวันวาเลนไทน์ผมไปไหนมา (ถึงแม้ท่านจะไม่อยากรู้ ผมก็จะบอกครับ) ไข้ขึ้นครับ อ้าวยังฟังไม่ชัดอีกเหรอครับ “ไข้ขึ้นค้าบบบบบบบบ” นอนซมอยู่หอสามวันติดเลย เซ็งเป็ดจริงๆ อุตส่าห์จะออกไปข้างนอกเผื่อจะเกิด “ปาติหาน” ขึ้นกะเค้าบ้าง 555+

เซ็งเป็ดอันแรก แต่จะต่อภาค 2

วันนี้เอาอีกแล้วครับท่าน หลังจากที่บ่นเซ็งเป็ดครั้งแรกไปเรื่องของกระเทยคุยโทรศัพท์บนรถตู้ วันนี้มีความเซ็งบนรถตู้มาต่อภาค 2 ตามด้วยรถเมล์ต่อทันที

เหมือนเดิมครับ ผมจะนั่งรถตู้กลับบ้าน ขับจักรยานไปจอดไว้ที่หน้าคณะวิทยาฯ เหมือนเดิม แล้วก็เดินมาขึ้นรถตู้…

ตอนแรกก็แปลกใจหน่อย เพิ่งเหลือที่อยู่ 3 ที่ ข้างหน้าข้างคนขับรถ 2 กับข้างใน 1 ผมก็จะนั่งข้างหน้าสิครับ เพราะมันหลับได้ แต่คนเก็บเงินมาบอกว่า เต็มแล้ว มานั่งข้างในนี่แทน

พอขึ้นรถ ก็นั่งฟังเพลงจาก PDA ตามปกติ แล้วก็เห็นคนขับรถมันขึ้นมานั่งหน้าแทน

ก็คงเดาได้ว่าอาจจะนั่งไปด้วย ไปลงที่ไหนสักที่ล่ะมั้ง

หลังจากล้อหมุน ก็แปลกใจเล็กน้อยที่ตรงรถขับช้ามาก และเหมือนขับไม่ค่อยเก่ง

หลังจากนั้นครับ พอออกหลังคณะมา แล้วก็ยาวไปเรื่อยๆ คนที่ขับรถจากคณะจะไปเส้นมอเตอร์เวย์คงรู้กันดีว่า มันจะมีทางเส้นทางเบี่ยงเล็กๆ อยู่เส้นนึง ที่จะต้องเบี่ยงไปแล้วค่อยออกมอเตอร์เวย์

แต่คันนี้ครับ พอถึงเส้นทางนั้นมันหยุดแป๊ปนึงครับ แล้วไอ้คนเก็บเงินที่มันขึ้นมานั่งข้างหน้าข้างๆ คนขับ มันชี้ทางให้ครับ

โอเคครับ หลังจากนั้นผมเข้าใจหมดทุกอย่างแล้ว ว่าไอ้คนขับคนนี้มันมือใหม่

แต่เพียงแค่นั้นก็คงจะไม่หนักใจ ถ้าเพียงแค่ไม่รู้ทาง ก็แค่บอกทางก็จบแล้ว

แต่ไม่ครับ บังเอิญว่าผมมีใบขับขี่ ผมขับรถมีประสบการณ์มากพอสมควร ผมรู้ครับว่าคนที่ขับรถที่พอจะเป็นนี่เป็นแบบไหน

แต่รถตู้คันนี้ครับ ตอนเข้าเกียร์ไม่ได้เข้าได้ถูกเกียร์เลย หลายคนคงมีประสบการณ์ถ้าเข้าเกียร์ผิดจะทำให้รถกระชากใช่มั๊ยครับ คันนี้แหล่ะครับ ใช่เลย เป็นแบบนั้นเลยแหล่ะ

นอกจากนั้นครับ มันยังไม่คาดเข็มขัด พอออกมอเตอร์เวย์ไอ้คนเก็บเงินมันก็บอกให้คาดเข็มขัดซะ มันก็หยิบมาคาดครับ หยิบมาคาดขณะขับรถ และคนที่ขับยังขับรถไม่ค่อยแข็ง!!!

โอ้วพระเจ้าจอร์ช มันเบี่ยงซ้าย เบี่ยงขวา ออกนอกเลนที บนมอเตอร์เวย์นะครับ ไอ้รถที่มันวิ่งก็เบาะๆ ที่ไหน วิ่งกันเกินร้อยหมด ผมคิดได้คำเดียวว่า ถ้าชนขึ้นคงตายเหมารถตู้แน่ๆ

หลังจากนั้นก็แทบไม่ได้ฟังเพลงแล้วครับ นั่งตื่นเต้นกับมัน ไอ้คนเก็บเงินก็ชี้นู่นชี้นี่ บอกอะไรนู่นอะไรนี่ เสียดายที่ผมเสียบหูฟังอยู่ เลยไม่ได้เอามาเล่ามามันพูดว่าอะไรบ้าง แต่เดาได้อย่างนึงว่า ตรงทางด่วน จะมีอยู่บริเวณนึงที่มันมีตรวจจับความเร็วบ่อยๆ แล้วจะโดนจับกันตรงนี้บ่อยมาก เพราะเห็นตรงนี้พูดนานมาก

สุดท้ายผมก็ถึงปลายทางอนุสาวรีย์ชัยอย่างปลอดภัย… เดี๋ยวมาเล่าการผจญภัยต่อไปกับรถเมล์ให้ฟัง

เซ็งเป็ด 2

วันนี้จะมาบ่นอีกแล้วววววววววว ว่า

เครือข่าย AIS มันเป็นเข้ไรฟะะะะะะะะะะ

ตรูโทรออกไม่ได้ ใครก็โทรหาตรูไม่ได้มาหลายวันแล้วเฟ้ย

หัดบอกอะไร ออกข่าวหนังสือพิมพ์บ้างซะนะ

หรือว่าตรูบ้านนอกเองที่ไม่รู้อะไร…

Page 12 of 15« First...1011121314...Last »