เซ็งเป็ดอันแรก แต่จะต่อภาค 2

วันนี้เอาอีกแล้วครับท่าน หลังจากที่บ่นเซ็งเป็ดครั้งแรกไปเรื่องของกระเทยคุยโทรศัพท์บนรถตู้ วันนี้มีความเซ็งบนรถตู้มาต่อภาค 2 ตามด้วยรถเมล์ต่อทันที

เหมือนเดิมครับ ผมจะนั่งรถตู้กลับบ้าน ขับจักรยานไปจอดไว้ที่หน้าคณะวิทยาฯ เหมือนเดิม แล้วก็เดินมาขึ้นรถตู้…

ตอนแรกก็แปลกใจหน่อย เพิ่งเหลือที่อยู่ 3 ที่ ข้างหน้าข้างคนขับรถ 2 กับข้างใน 1 ผมก็จะนั่งข้างหน้าสิครับ เพราะมันหลับได้ แต่คนเก็บเงินมาบอกว่า เต็มแล้ว มานั่งข้างในนี่แทน

พอขึ้นรถ ก็นั่งฟังเพลงจาก PDA ตามปกติ แล้วก็เห็นคนขับรถมันขึ้นมานั่งหน้าแทน

ก็คงเดาได้ว่าอาจจะนั่งไปด้วย ไปลงที่ไหนสักที่ล่ะมั้ง

หลังจากล้อหมุน ก็แปลกใจเล็กน้อยที่ตรงรถขับช้ามาก และเหมือนขับไม่ค่อยเก่ง

หลังจากนั้นครับ พอออกหลังคณะมา แล้วก็ยาวไปเรื่อยๆ คนที่ขับรถจากคณะจะไปเส้นมอเตอร์เวย์คงรู้กันดีว่า มันจะมีทางเส้นทางเบี่ยงเล็กๆ อยู่เส้นนึง ที่จะต้องเบี่ยงไปแล้วค่อยออกมอเตอร์เวย์

แต่คันนี้ครับ พอถึงเส้นทางนั้นมันหยุดแป๊ปนึงครับ แล้วไอ้คนเก็บเงินที่มันขึ้นมานั่งข้างหน้าข้างๆ คนขับ มันชี้ทางให้ครับ

โอเคครับ หลังจากนั้นผมเข้าใจหมดทุกอย่างแล้ว ว่าไอ้คนขับคนนี้มันมือใหม่

แต่เพียงแค่นั้นก็คงจะไม่หนักใจ ถ้าเพียงแค่ไม่รู้ทาง ก็แค่บอกทางก็จบแล้ว

แต่ไม่ครับ บังเอิญว่าผมมีใบขับขี่ ผมขับรถมีประสบการณ์มากพอสมควร ผมรู้ครับว่าคนที่ขับรถที่พอจะเป็นนี่เป็นแบบไหน

แต่รถตู้คันนี้ครับ ตอนเข้าเกียร์ไม่ได้เข้าได้ถูกเกียร์เลย หลายคนคงมีประสบการณ์ถ้าเข้าเกียร์ผิดจะทำให้รถกระชากใช่มั๊ยครับ คันนี้แหล่ะครับ ใช่เลย เป็นแบบนั้นเลยแหล่ะ

นอกจากนั้นครับ มันยังไม่คาดเข็มขัด พอออกมอเตอร์เวย์ไอ้คนเก็บเงินมันก็บอกให้คาดเข็มขัดซะ มันก็หยิบมาคาดครับ หยิบมาคาดขณะขับรถ และคนที่ขับยังขับรถไม่ค่อยแข็ง!!!

โอ้วพระเจ้าจอร์ช มันเบี่ยงซ้าย เบี่ยงขวา ออกนอกเลนที บนมอเตอร์เวย์นะครับ ไอ้รถที่มันวิ่งก็เบาะๆ ที่ไหน วิ่งกันเกินร้อยหมด ผมคิดได้คำเดียวว่า ถ้าชนขึ้นคงตายเหมารถตู้แน่ๆ

หลังจากนั้นก็แทบไม่ได้ฟังเพลงแล้วครับ นั่งตื่นเต้นกับมัน ไอ้คนเก็บเงินก็ชี้นู่นชี้นี่ บอกอะไรนู่นอะไรนี่ เสียดายที่ผมเสียบหูฟังอยู่ เลยไม่ได้เอามาเล่ามามันพูดว่าอะไรบ้าง แต่เดาได้อย่างนึงว่า ตรงทางด่วน จะมีอยู่บริเวณนึงที่มันมีตรวจจับความเร็วบ่อยๆ แล้วจะโดนจับกันตรงนี้บ่อยมาก เพราะเห็นตรงนี้พูดนานมาก

สุดท้ายผมก็ถึงปลายทางอนุสาวรีย์ชัยอย่างปลอดภัย… เดี๋ยวมาเล่าการผจญภัยต่อไปกับรถเมล์ให้ฟัง

เซ็งเป็ด 2

วันนี้จะมาบ่นอีกแล้วววววววววว ว่า

เครือข่าย AIS มันเป็นเข้ไรฟะะะะะะะะะะ

ตรูโทรออกไม่ได้ ใครก็โทรหาตรูไม่ได้มาหลายวันแล้วเฟ้ย

หัดบอกอะไร ออกข่าวหนังสือพิมพ์บ้างซะนะ

หรือว่าตรูบ้านนอกเองที่ไม่รู้อะไร…

อวสาน

ไม่มีอะไรมาก แค่จะมาแก้ไขข้อมูลข้อ 4 ของที่อัพบล็อกครั้งก่อนว่า มันกลายเป็น 4.00 เรียบร้อยไปแล้วล่ะครับ…

ปล.ไม่ต้องห่วง ไม่ต้องอดทนแล้ว เพราะทำใจได้แล้วครับ

Blog tag

พอดีไปอ่านบล็อกของ (ไอ้)พี่แอน ประจำอยู่แล้ว ก็เลยไปเจออะไรสนุกๆ มาเล่น มันก็คือ Blog tag นั่นเอง

กติกรูเพียงง่ายๆ เพียงแค่ท่านเล่าเรื่องงุงิงุงิของท่านเพียง 5 ประการ เสร็จแล้วก็ tag บล็อกคนอื่นต่อไปเรื่อยๆ คนที่โดน tag ก็ต้องเล่าเรื่องงุงิงุงิของตัวเองต่ออีก 5 เรื่องในบล็อกของตัวเอง แล้วก็ต้อง tag คนต่อไปอีก 5 คนเรื่อยๆ

แน่นอนอยู่แล้วว่าบล็อกเล็กๆ ในนี้ ให้โลกมันดิ้นตาย มันก็คงไม่มีใครมา tag เราหรอก เราก็เลยถือเอาว่าขอ tag ตัวเองก็แล้วกันนะ อิอิ

1.เริ่มด้วยประวัติชื่อในเน็ตของตัวเอง WingGundamZeroCustom.co.th ชื่อยาวเอี้ยๆ อันนี้มีประวัติอันเอี้ยๆ ที่ไร้เหตุผลสิ้นดี ก็เพียงแค่เล่น Counter Strike ที่ร้าน Zest ข้างพันธ์ทิพย์ แล้วก็แข่งกันว่าใครตั้งชื่อได้ยาว แล้วมีความหมายมากที่สุด ตอนแรกก็ตั้งง่ายๆ Amuro (คนขับกันดั้มภาคแรก) แล้วก็เริ่มไปเรื่อยๆ ตั้งแต่ Gundam 0079, Z Gundam, ZZ Gundam ไอ้คนที่เล่นอยู่ในร้านแม่งก็ดันบ้าจี้เล่นตามไปด้วยอีก สุดท้ายเลยกลายเป็นแข่งชื่อยาว ตอนแรกก็คิดว่า WingGundam เสร็จแล้วมันสั้นไป เลยเติมยศให้มันเต็มที่ซะเลยเป็น WingGundamZeroCustom แต่มันก็ยังสั้นกว่าไอ้คนที่แข่งด้วยอีก ก็เลยเติม .co.th มาซะเลย สุดท้ายไม่รู้เป็นไร ติดใจชื่อนี้เหลือเกิน แทบอยากจะแต่งงานกัน ก็เลยจับมาอยู่กินด้วยกันซะเลย 555+

2.แตะคอมครั้งแรกที่มีความรู้สึกจริงจังได้ เมื่อตอนม.1 มีเพื่อนที่นามว่าปรัชญ์ (ป่านนี้ไม่รู้หายไปไหนแล้ว) มันเอาหนังสือคอมพิวเตอร์เล่มแรกมาให้ผมดูนั่นก็คืออออ “HTML เบื้องต้น” โอ้ววว พระเจ้าจอร์ช ตรูแตะคอมครั้งแรกก็สร้างเว็บทันทีเลย ไม่น่าเชื่อ หลังจากนั้นก็ได้ทำการผจญภัยเก็บเลเวลมากมาย ตั้งแต่กลับไปเรียน DOS ที่สารพัดช่าง (เห็นใบสมัครเรียนคอมฯ ตอนนั้นก็พุ่งเข้าหาเลย ทั้งๆ ที่โรงเรียนใช้ Windows 95 แล้ว ก็ตรูไม่รู้นี่หว่า) ได้รู้จักกับดร.สุชาติ ผู้ที่เปลี่ยนแปลงชีวิตผมทั้งชีวิต เลเวลขึ้นพรวดพราด การสลายและการตกอับของเลเวล เมื่อครั้งเข้าม.ปลายใหม่ๆ ที่ได้พบกับโลกกว้างที่แท้จริง และกลับมารุ่งเรืองอีกครั้งเมื่อตอนตั้งชุมนุมคอมเมื่อตอนม.6 หลังจากเริ่มหาทางเดินตัวเองได้อีกครั้ง

3.มีคอมครั้งแรกตอนม.3 หลังจากทำการรบกับแม่มาร่วม 2 ปี จำได้เลยว่าวันแรกซื้อคอมมาก็ format ลงใหม่เองหมดแล้ว (นี่แหล่ะ ประโยชน์ของการซื้อคอมตอนเชี่ยวๆ)

4.มีแต่เรื่องคอม เอาเรื่องชีวิตรักวัยรุ่น วัยเรียน วัยโจ๋ วัยคึกคะนอง วัยจ้องสืบพันธุ์ อุ๊บ ม่ายช่าย แค่อยากจะบอกว่าตั้งแต่เกิดมาก็ตกอับมาตลอดนั่นแหล่ะ รักข้างเดียวข้าวเหนียวนึ่ง มองฝ่ายเดียว คิดไปเอง แล้วก็อกหักนับรวมๆ กันได้ก็ราวๆ 3.75 ครั้ง ถามว่าทำไมมี .75 ด้วยนะเรอะ ก็เพราะ….ยังไม่บอก

5.ข้อสุดท้าย ก็ยังไม่พ้นเรื่องเกี่ยวกับคอมฯ อยู่ดี สำหรับหลายคนที่ยังไม่รู้ ก็มาเปิดเผยกันซะที่นี้ซะเลย ว่าผมเป็นเว็บมาสเตอร์ hentai + thailand ใครอยากรู้ว่ามันหมายความว่าอย่างไร ก็หารายละเอียดกันเองเน้อ 555+

งานนี้ก็ขอ tag เหล่าคนที่ไม่รู้ว่าจะมาอ่านบล็อกนี้กันบ้างหรือเปล่า ได้แก่ Mene, Anakarik, AzaNewZ, ShinAmuro และ MarryGan

ปล.จริงๆ อยากบ่นอีกเยอะๆ ฟ่ะ แต่ช่างมันเหอะ มีบล็อกเป็นของตัวเองแล้ว เดี๋ยวก็กลับมาบ่นได้อีก เดี๋ยวจะหมดมุขซะก่อน

ปอ.ช่วงนี้ก็ยังต้องอดทน ทำใจ และเตรียมใจอยู่นะจ๊ะ

ปฮ.ขอให้โลกสงบสุข

อดทน

คราวก่อนมีเขียน ปล. ต่อท้ายไว้ว่า ขอไว้อาลัยให้แก่ตัวเอง

วันนี้ก็เลยจำเป็นจะต้องกลับมาอดทนอีกครั้ง

อดทนไว้ แม้ว่าจะเจ็บปวด แต่ก็เพื่อสักวันหนึ่ง จะไม่ทำให้…ลำบาก

ปล.สำหรับผู้ที่มาอ่านและมา comment ทุกท่าน ขออภัยด้วยที่ผ่านมา ผมลืมดูมาตลอดเลยว่า ผมปรับไว้ไม่ให้สามารถ comment ได้จนกว่าผมจะมาอนุญาตเอง ตอนนี้ปรับให้ comment ได้โดยไม่ต้องรอให้ผมอนุญาตแล้วครับ