จุดประสงค์จริงๆ ของการทำเว็บนี้คือ พยายามจะรวบรวมความรู้ของตัวเองทั้งหมด เขียนไว้ในเว็บ เพราะชอบลืม แถมยังสดมาก เพราะว่าเล่นเขียนทั้งเว็บภาษาไทยและภาษาอังกฤษเลยทีเดียว แต่เนื่องด้วยงานที่ยุ่งมากๆ เลยไม่ได้ตามอัพเดตต่อ ได้งานใหม่มาคราวนี้ก็เลยมีเวลาว่างมากขึ้น เลยมาขอปัดฝุ่นเว็บใหม่หมด

เริ่มแรกเลย ก็ลองของใหม่ ด้วยการอัพเกรดเป็น Drupal 7 หลังจากอัพเกรดแล้วพบว่า แนวคิดเดิมๆ หลายๆ อย่างเปลี่ยนไป ทำให้ต้อง Renew ข้อมูลหลายๆ ตัวใหม่ เช่น ระบบ Category และ Tag ที่ทำใหม่หมด, การจัดเรียงเมนูใหม่, ใช้ธีมใหม่ที่ชื่อว่า Pixture, เปลี่ยนมาใช้ Markdown แทน CKEditor ของเก่า

การอัพเกรดแม้ว่าดูเหมือนจะทำง่าย แต่ก็ยังมีปัญหาเรื่องโมดูลหลายๆ ตัวที่ยังไม่เข้าที่เข้าทาง แต่ก็ถือว่าเป็นพัฒนาการที่ดีมาก เพราะ Drupal 7 มีการเตรียมตัวดี ทำให้ผมสามารถใช้โมดูลของเดิมได้เกือบทั้งหมด จะยกเว้นก็แค่พวก Tagedelic ที่ยังเพิ่งเริ่มพัฒนาบน Drupal 7 เท่านั้นเอง

ใครที่สนใจทางด้านการเขียนเว็บ การดูแลระบบ ใช้งานลินุกซ์ คอยติดตามเว็บผมได้ที่ http://www.wingfoss.in.th นะครับ

สองปีที่ผ่านมามีอะไรเข้ามามาก เรื่องความรักที่ดูเหมือนจะไม่คงที่ในช่วงแรก แต่ปัจจุบันก็ถือว่าดีขึ้นมาก งานที่ทำที่เปลี่ยนมาหลากหลาย ทั้งงานดูแลระบบ เขียนเว็บ เป็นอาจารย์สอน บอกได้เลยว่าสนุกมาก ได้ประสบการณ์มาหลากหลายทั้งความจริงของตัวเราเองจนต้องได้พบกับจุดที่แย่ที่สุดในชีวิตในเรื่องงาน กว่าจะตั้งตัวใหม่ขึ้นมาได้ ก็ต้องคอยก้าวเดินทีละก้าวอีกครั้ง และค่อยๆ ประคองตัวเองขึ้นมาจนถึงปัจจุบันที่คิดว่ามีความสุขที่สุดได้

งานที่ผ่านมา งานทำเว็บดูท่าจะเป็นงานที่ไม่ค่อยอยากทำที่สุด แต่ก็ต้องทำ ทำให้เรามีเงินเหลือใช้ในแต่ละเดือนได้ แต่มีอัตราการล้มเหลวสูงมากๆ โดยเฉพาะนิสัยของเราที่ติสเกินไป ถึงตัวเองจะสามารถเขียนโปรแกรมได้ดีโดยเฉพาะช่วงที่หัวแล่นแบบสุดๆ แต่ตรงกันข้ามถ้าคิดไม่ออกมันก็คิดไม่ออกเลย และไม่อยากทำอะไรสักอย่าง แม้ว่ามันจะด่วนแค่ไหน สายแค่ไหน ยังไงๆ มันก็คิดไม่ออก แต่กลับพบว่าเราสามารถทำงานเกี่ยวกับเรื่องการคุยกับลูกค้าได้ดี โดยเฉพาะ การวิเคราะห์สิ่งที่ลูกค้าอยากได้ และสร้างเป็นรูปธรรมให้ลูกค้าเห็น จากนั้นจึงสั่งให้โปรแกรมเมอร์เขียนตามที่เราวิเคราะห์มา

งานดูแลระบบที่รับอยู่ประจำ คิดว่าเป็นงานที่มั่นคงที่สุดแล้ว จะมีก็แค่ช่วงไวรัสเข้า หรือระบบล่มที่อาจจะเครียดหน่อย แต่งานนี้ก็ทำให้มีรายได้มั่นคง อย่างน้อยที่สุดก็สามารถอยู่แบบประหยัดในแต่ละเดือนได้ อาจจะต้องเผชิญกับลูกค้าที่มีความหลากหลายทั้งไม่รู้เรื่องไอทีเลย จนถึงลูกค้าที่มีอีโก้สูงมากๆ ซึ่งการรับมือก็จะต่างกันไป

งานอาจารย์สอนเป็นงานที่คิดว่าตัวเองชอบมาก โดยเฉพาะถ้าได้สอนในสิ่งที่ตัวเองถนัดและชอบ เหมือนตัวเองเป็นผู้สร้างทางเดินให้กับลูกศิษย์ ให้เค้ามีทางเดินเพิ่ม ซึ่งเขาจะเดินหรือไม่เดิน ตัวของเค้าเองจะเป็นผู้ตัดสินใจ แต่จะมีความสุขและสนุกมาก เมื่อตอนคิดค้นการสอนแบบใหม่ๆ รวมถึงวิธีการสอน และการพูดอย่างไรที่จะทำให้ลูกศิษย์เข้าใจ และอยากฟังมากที่สุด

อนาคต ถ้าเป็นไปได้ ก็อยากจะสอนในเรื่องเหล่านี้ แต่ก็คงเป็นไปได้ยากแล้ว ยังไงก็หวังว่าจะคงมีโอกาสอีกสักครั้งนะ

IT Fundamental ฉบับ Open Source Network PHP and OOP Coding Linux Server หลังจากฝ่าวิกฤตความไม่แน่นอนของชีวิตฟรีแลนซ์มาได้สองปี ชิน เพื่อนสมัยเรียนป.ตรีด้วยกัน ก็ติดต่อมาบอกว่าบริษัทที่ทำงานอยู่ต้องการรับคนเพิ่ม โดยครั้งแรกติดต่อมาบอกว่าอยากได้ Support ช่วงกะดึก แต่ตอนนั้นไม่สนใจเพราะว่ามันเป็นกะดึก แต่ติดต่อมาอีกครั้ง คราวนี้บอกว่าอยากได้คนเชี่ยวชาญลินุกซ์ ก็เลยคิดว่าหางาน Part Time อีกสักงาน จะได้มั่นคงขึ้นหน่อยอีกแล้วกัน ก็เลยเตรียมตัวไปสัมภาษณ์ แต่ปรากฎว่ามารู้เอาเกือบนาทีสุดท้ายว่าเค้าต้องการแต่ Full Time เท่านั้น ตอนไปสัมภาษณ์ก็เลยคิดว่าไปคุยเล่นๆ ขำๆ แล้วกัน ไม่ได้หวังหรือใส่ใจอะไร

แต่สุดท้ายปรากฎว่า ตอนสัมภาษณ์ คุยกันถูกคอมากๆ จนมาถึงตอนที่ถามว่าสนใจจะทำงานไหม ก็เลยตอบเค้าไปตามตรงว่า ตอนนี้ก็ทำงานอยู่หลายงาน เป็นฟรีแลนซ์ รวมถึงก็ยังเรียนป.โทอยู่ด้วย ตอนแรกหวังแค่ว่าเผื่อเค้าจะรับ Part Time จะทำเป็นลักษณะนั้นได้ไหม แต่ปรากฎเค้าพูดมาคำเดียวเลยว่า เลิกงานอื่นไปหมดเลยได้ไหม แล้วอยากได้เท่าไหร่ลองเสนอมาดู งานนี้ก็เลยมีลังเลเลยทีเดียว สุดท้ายก็เลยรอส่งเมลบอกอีกทีแล้วกัน

พอตัดสินใจได้ ก็เลยส่งเมลไปบอกเงินเดือนที่อยากได้กับเขา โดยคำนวณจากเงินเฉลี่ยที่สามารถหาได้ในแต่ละเดือน แล้วก็บวกเข้าไปอีกนิดหน่อยเผื่อในเรื่องของการเสียภาษี ซึ่งช่วงนั้นเป็นช่วงปิดยาวปีใหม่พอดี คราวนี้ก็เลยต้องตื่นเต้นไปอีกหลายวัน กว่าเค้าจะตอบกลับมา

สุดท้ายเค้าก็ตอบกลับมาว่าลองมาคุยกันดูอีกรอบ โดยเดี๋ยว MD เค้าจะมาคุยด้วย ก็ตื่นเต้นอีกแหล่ะ ว่าเค้าจะต่อรองกลับมาว่าอย่างไร แต่ในใจก็คิดที่จะทำงานกับที่นี่ไว้แล้ว เพราะต่อให้โดนลดเงินเดือนอีกสักหน่อย ก็ยังมั่นคงกว่างานฟรีแลนซ์ที่ทำอยู่ในทุกวันนี้ รวมถึงเนื้องานของบริษัทก็ชอบอยู่แล้วด้วย พอเข้ามาคุยกับที่บริษัทอีกรอบ เค้าก็ไม่ได้ต่อรองว่าจะลดเงินเดือนตามที่เสนอลง แต่บอกว่าขอเข้ามาทำงานและดูผลงานก่อน โดยเงินเดือนจะให้ลดลงมา หลังจากนั้นถ้าผ่านก็จะให้เงินเดือนตามที่ขอ แต่สุดท้าย ทำงานไปแค่เพียง 1 เดือน 17 วัน เค้าก็บอกว่าผ่านทันที ดีใจมากๆ

บริษัทมีชื่อว่า VPLS เป็นบริษัททำโฮสติ้ง โดยบริษัทแม่อยู่ที่อเมริกา บริษัทในเมืองไทยจะมีอยู่สองตำแหน่งใหญ่ๆ คือ Tech Support ที่จะคอยแก้ปัญหาให้กับลูกค้าโฮสติ้งตาม Ticket ทุกวันกับ System Engineer ที่จะคอยพัฒนาระบบโฮสติ้งให้ดีขึ้น

ที่ผมสมัครเข้าไป คือ เป็นตำแหน่ง System Engineer ที่จะเน้นไปด้านลินุกซ์โดยเฉพาะ อาจจะต้องทำงานอื่นๆ บ้าง เช่น แก้ไขปัญหาเน็ตเวิร์ก แต่หลักๆ เลย คือเค้าต้องการเราไปทำระบบอัตโนมัติหรือ Automated System ที่จะทำให้ไม่ต้องใช้คนในการทำงานซ้ำๆ ที่มันดูเสียทรัพยากรไปโดยเปล่าประโยชน์

ถ้าใครอยากจะมาสมัครบริษัทนี้จะเป็นตำแหน่งไหนก็ได้ที่เกี่ยวกับเน็ตเวิร์ก ลองติดต่อผมได้นะครับ

นี่ก็สามเดือนผ่านไปเต็มๆ กับบริษัทใหม่ หลายๆ อย่างก็เริ่มจะลงตัว ช่วงต้นเดือนหน้าก็ต้องเตรียมตัวไปสัมภาษณ์วีซ่าไปอเมริกาที่คาดว่าจะไปหลังสงกรานต์ โดยไปอยู่นานประมาณเดือนนึง เพื่อไปอบรมระบบที่จะนำมาใช้เป็นระบบ Cloud ในอนาคต ก็ถือว่าเป็นงานที่ท้าทายเลยทีเดียว

สุดท้าย ด้วยงานที่ได้มา ทำให้ชีวิตส่วนตัวอะไรหลายๆ อย่างดีขึ้น หนี้ของแม่ที่มีปัญหามานาน ก็คงจะสามารถแก้ไขได้ในเวลาที่เร็วกว่าที่คิด เวลาส่วนตัวที่มีมากขึ้น มีเวลาให้คิดถึงตัวเอง คิดถึงการวางแผนอนาคต คิดถึงและได้ทำสิ่งที่อยากทำ และก็ทำให้มีเวลาได้มาเขียนบล็อกในครั้งนี้ไงครับ

หลายคนล้วนมีมุมมองความรักที่แตกต่างกัน โดยเฉพาะตัวผมเองที่อาจจะมีมุมมองความรักที่แตกต่างจากแฟนที่มีอายุห่างกันถึง 7 ปี ซึ่งด้วยอายุสามารถบอกได้เลยว่าเป็นคนละวัยกัน โดยเฉพาะเมื่อ (ตามที่คนอื่นบอกมา) ผมเป็นคนที่มีความคิดที่เป็นผู้ใหญ่เกินวัยของผม

มุมมองความรักของผมคงจะเป็นส่วนผสมระหว่าง “ความรัก” และ “ชีวิตคู่” ที่จะต้องไปด้วยกันได้

ในความคิดของผม “ความรัก” คือ การให้ในสิ่งพิเศษโดยที่มีความคาดหวังว่าเธอจะมีความสุขกับสิ่งนั้นของเรา และไม่คิดหวังผลว่าจะได้อะไรตอบแทนกลับมา ในขณะที่ “ชีวิตคู่” คือการใช้ชีวิตอยู่ร่วมกันได้อย่างมีความสุข ทั้งการใช้ชีวิตส่วนตัว และการใช้ชีวิตร่วมกัน

ในความหมายของผมการใช้ชีวิตส่วนตัวคือ การทำงาน การมีสังคม และการใช้เวลาส่วนตัว

ในขณะที่ความหมายของการใช้ชีวิตร่วมกันคือ การกินข้าว ทำงานบ้าน นอนหลับ ออกไปธุระ หรือการทำอะไรก็ตามที่เป็นชีวิตตามปกติของเรา แต่ทำร่วมกัน

หลายคนใช้ “ชีวิตคู่” ไปด้วยกันโดยไม่มี “ความรัก” ให้กัน นั่นคือสาเหตุว่าทำไม การใช้ชีวิตอยู่ร่วมกันมันจึงรู้สึกจืดชืด

และอีกหลายคนมี “ความรัก” ให้แก่กันมาก โดยไม่คำนึงถึง “ชีวิตคู่” จึงทำให้หลายคนไม่สามารถมีชีวิตอยู่ต่อไปได้ถ้าขาดเธอไป แม้จะเป็นแค่เพียงช่วงเวลาสั้นๆ ที่ไม่ได้เจอกัน

ในมุมมองของความเป็นผู้ใหญ่ของผม ผมให้น้ำหนักกับ “ชีวิตคู่” มากกว่า “ความรัก” นั่นคงจะเป็นปัญหาของผมเมื่อคบกับวัยรุ่น หรือคนที่ยังมีความคิดเป็นวัยรุ่นอยู่คือให้น้ำหนักกับ “ความรัก” มากกว่า “ชีวิตคู่”

เพราะฉะนั้น ในช่วงหนึ่งปีที่ผ่าน เราจึงมักจะทะเลาะกันเสมอไม่ขาด (เกือบร่วมหลักร้อย) เพราะผมให้เวลากับ “ชีวิตคู่” มากกว่า “ความรัก” โดยเฉพาะเรื่องการใช้ชีวิตส่วนตัวของตัวเอง ที่ความเป็นผู้ใหญ่ของผมจะมองถึงความสุขใน “ความมั่นคง” มากกว่าความสุขที่อยู่ใน “ความรัก”

“ความมั่นคง” ที่ผมว่าไปนั้นคือ วันที่เรามีงานมีเงินมั่นคง มีบ้าน มีรถ อยู่ได้โดยไม่ขัดสน มีความสุขกับสิ่งที่ทำ ซึ่งล้วนเป็นสิ่งที่ผู้ใหญ่เกือบทั้งหมดปรารถนา

ในขณะที่ผมก็ให้เวลากับการใช้ชีวิตร่วมกันมากเช่นกัน โดยคิดไปเองว่ามันเพียงพอแล้ว แต่มันก็เป็นเพียงแค่สิ่งจืดชืดที่ไม่ได้ช่วยเติมแต่ง “ความรัก” ให้แก่กันและกันเลย

คงจะบอกได้ว่า คู่แต่ละคู่ล้วนมีปัญหาไม่เหมือนกัน เพราะผมเองก็ไม่เคยเจอปัญหาในเรื่องการให้เวลา “ชีวิตคู่” มากกว่า “ความรัก” กับคนอื่นเลย อาจเป็นเพราะเค้าอาจจะเข้าใจเรา หรือไม่ได้สนใจในเรื่องนี้ แต่นั่นไม่ใช่ประเด็น! แต่ประเด็นคือ เราทำดีที่สุดแล้วหรือยัง?

ถ้าเราสำรวจตัวเองแล้วพบว่า เรายังสามารถให้ “ความรัก” ได้มากกว่าที่เป็นอยู่ ก็จงทำซะ

สังเกตว่าผมให้สำรวจตัวเองก่อน และขอให้สำรวจตัวเองก่อนทุกครั้ง เพราะการแก้ไขที่ตัวเรานั้นย่อมจะง่ายกว่าการไปแก้ไขคนอื่นหลายเท่านัก

แต่ถ้านั่นคือสิ่งที่คุณสามารถทำได้เต็มที่แล้ว ก็ขอให้หันหน้าเข้าหากันและคุยกันถึงปัญหาที่เกิดขึ้น และช่วยกันแก้ไขปัญหานั้น

หลายคนไม่สามารถ “ถอยหนึ่งก้าว” เพื่อรักษาความรักให้อยู่ยั่งยืนไปได้ นั่นอาจจะหมายถึง คุณมีมุมมอง “ความรัก” และ “ชีวิตคู่” ที่ไม่ตรงกับคู่ของคุณ

สรุปสุดท้ายที่เขียนมายืดยาว เพื่อจะบอกว่า พี่ได้สำรวจตัวเองแล้ว และรู้ว่า “ความรัก” ที่พี่ให้กับแพรวนั้นคงจะน้อยไป ต่อไปหลังจากนี้พี่คงจะให้ “ความรัก” กับแพรวมากขึ้นเพื่อให้รักเราคงอยู่ตลอดไป และหวังว่าปีหน้าคงจะได้มาเขียนบล็อกครบรอบของเราอีก

ครบรอบความรักหนึ่งปี

เดียร์

Your slideshow Web standards: Who cares? has been featured on the SlideShare homepage by our editorial team.

Cheers,

the SlideShare team

p.s. Why not blog/twitter this and let the world know about your awesome creation?

ไม่น่าเชื่อว่าจะมีโอกาสได้ขึ้นเว็บหน้าหนึ่งระดับโลกกะเค้า อิอิ

เริ่มด้วยวันนี้ตื่นเช้ามา ต้องไปทำงานให้ลูกค้าที่ซอยลาดพร้าว 84

การเดินทางก็
มอไซค์รับจ้าง -> รถไฟฟ้าใต้ดินไปสถานีลาดพร้าว -> แท๊กซี่ไปต่อที่หน้าปากซอยลาดพร้าว 84 (+ หลงทางอีกเป็นครึ่งชั่วโมง) -> มอไซค์รับจ้างเข้าหมู่บ้าน

ทำงานอยู่ที่บ้านลูกค้าสามชั่วโมงได้ ก็ต้องไปทำงานต่อที่กรมขนส่งทางบก

การเดินทางก็
มอไซค์รับจ้างออกมาหน้าปากซอยลาดพร้าว 84 -> รถเมล์ต่อไปที่จตุจักร (เพราะขึ้นผิดคัน ไปไม่ถึงกรมฯ) -> เดินเท้าต่อไปยังกรมขนส่งทางบก

ทำงานต่อที่กรมขนส่งทางบกอยู่ราวๆ สามชั่วโมงได้ ก็รู้ตัวว่า ลืมบัตรประชาชนไว้ที่บ้านลูกค้าที่ลาดพร้าว ก็เลยต้องกลับไปเอา

การเดินทางก็
นั่งรถเมล์กลับไปยังปากซอยลาดพร้าว 84 ใช้เวลาร่วมชั่วโมงครึ่งเพราะรถติด (ขามาใช้เวลาครึ่งชั่วโมง) -> นั่งรถมอไซค์รับจ้างไปบ้านลูกค้าเอาบัตรประชาชน แล้วก็นั่งกลับมาที่หน้าปากซอยลาดพร้าวต่อทันที

หลังจากนั้นก็ต้องกลับหอที่ลาดกระบัง

การเดินทางก็
นั่งรถเมล์ไปเดอะมอลล์บางกะปิอีกร่วมชั่วโมงเพราะรถติดเช่นกัน -> เดินไปที่รถตู้ -> นั่งรถตู้อีกร่วมชั่วโมงไปยังลาดกระบัง -> สุดท้ายก็ปั่นจักรยานเข้าหอ

ตอนเช้าออกจากบ้านตอนเก้าโมง ถึงหอก็สามทุ่มพอดีครับ

ชีวิตคือการผจญภัยจริงๆ เหนื่อยก็เหนื่อยนะ แต่ก็สนุกไปอีกแบบครับ เหมือนไปปีนเขา ผจญโลกดี หุหุหุ

แล้วคุณล่ะ เคยคิดว่าชีวิตที่ดำเนินอยู่อย่างนี้คือความสนุกของชีวิตแล้วหรือยังครับ

Geek ถ้าใครยังไม่รู้จักคำนี้จะอธิบายกันง่ายๆ ตามคำแปลของดิคชันนารีว่า “บุคคลที่มีความเก่งกาจ แต่ขาดความสามารถในการเข้าสังคม” แต่ก็มีอีกคำที่ใช้ในความหมายคล้ายๆ กันคือคำว่า Nerd แต่ปัจจุบันความหมายของคำว่า Geek กับ Nerd เริ่มเปลี่ยนไปในแง่บวกเป็น “ผู้ที่มีความสามารถเก่งกาจทางด้านคอมพิวเตอร์ หรือเทคโนโลยี”

แต่ประเด็นเราจะไม่ได้คุยกันเรื่องความหมายของ Geek หรือ Nerd หรอก แต่เราจะพูดถึงเรื่องที่ผมจะไม่ค่อยได้เห็นอาจารย์ในระดับดร.ที่เป็น Geek และความมีความคิดเห็นที่น่าสนใจที่ตรงกับผมหลายอย่างต่างหาก

ความคิดหนึ่งที่ชอบมากคือเรื่อง KM ปัจจุบันเราจะเห็นองค์กรหลายที่ประกาศล้วนแต่จะบอกว่า องค์กรกรูมี KM แล้วนะ มีการทำ KM แล้ว แต่อาจารย์ท่านบอกว่า เรากำลังจะตกอยู่ในหลุมดำของ KM หรือเปล่า ที่มีขึ้นมาก็เพื่อความโก้หรู มีขึ้นมาแต่ก็ทำกันอยู่แค่ไม่กี่คน แล้วก็บอกคนอื่นไปทั่ว ว่าเรามีการจัดการองค์ความรู้แล้วนะ องค์กรเราจะพัฒนาแล้ว ทั้งๆ ที่ขาดสิ่งที่สำคัญที่สุดคือ Participation หรือการมีส่วนร่วมของคนทุกคน สุดท้ายก็ลืมจุดประสงค์หลักของ KM ไป นั่นก็คือ “การแลกเปลี่ยนความรู้”

แต่แนวความคิด KM ก็ยังมีอุปสรรคอีกอย่างในเรื่องของ Participation นั่นก็คือ เรื่องของความร่วมมือ ต่อให้เราเปิดในเรื่องการมีส่วนร่วมให้ดีแค่ไหน ถ้าคนมันจะไม่สนใจอ่ะนะ มันก็ไม่มีประโยชน์ ความคิดมันก็มีหลายแบบตั้งแต่ ทำไปก็ไม่เห็นตัวเองจะได้อะไรเพิ่มขึ้น ไม่เห็นจะได้ “เงิน” เพิ่มขึ้น มีแต่เหนื่อย ขี้เกียจ หรือความคิดอีกแบบคือ เวลามีคนเก่งๆ เข้ามา เราก็จะคิดว่า “เราจะไปมีความคิดอะไรสู้เขาได้หรือ” ก็เลยอยู่เฉยๆ ไปเลย แล้วก็คิดไปเองว่า เดี๋ยวปล่อยให้พวกเก่งๆ จัดการก็พอแล้ว ไม่ต้องมีเราหรอก ทั้งๆ ที่แต่ละคนมีความสามารถไม่เหมือนกันอยู่แล้ว และถ้าเอาความสามารถของแต่ละคนมารวมกัน ก็ย่อมดังคำที่ว่า “คนเดียวหัวหาย สองคนเพื่อนตาย” และความคิดสุดท้ายที่ทำให้ KM ไม่ประสบความสำเร็จคือ “ตรูไม่สนใจ”

พูดถึงเรื่องความสนใจ ก็ไปเข้าเรื่องสัมภาษณ์อีกเรื่องหนึ่งของอาจารย์ธวัชชัยก็คือ นักศึกษาสายคอมพิวเตอร์สมัยนี้แย่ไหม ซึ่งตัวผมเห็นด้วยและประสบกับความจริงเลยที่ว่า นักศึกษาสายคอมพิวเตอร์กว่า 90% ไม่ชอบคอมฯ ไม่สนใจคอมฯ ซึ่งทำให้คุณภาพ “การศึกษา”ของนักศึกษาแย่มาก แต่คุณภาพในฐานะที่เป็น “นักศึกษา” เขาไม่ได้แย่ตาม สาเหตุเป็นเพราะเขาทำสิ่งที่เขาไม่ได้สนใจ หรือชอบกับมัน

สาเหตุที่เป็นอย่างนี้ก็คงอย่างที่อาจารย์ธวัชชัยตอบเช่นกัน คือ นักศึกษาไม่ค้นพบว่าตัวเองชอบอะไร และตลกกับคำพูดท้ายของอาจารย์ที่ว่า “คนที่ได้เรียนในสิ่งที่ตัวเองชอบ ถือได้ว่าเป็นคนที่มีบุญจริงๆ สำหรับในประเทศนี้”

คำพูดที่ผมชอบมากอีกคำ

“Geeks ก็มีหัวใจนะครับ ความรักกับ Geeks เป็นของคู่กันครับ”

ปัจจุบันก็คงจะยอมรับตัวเองว่าเป็น Geeks แล้ว (จริงๆ เป็นมาเป็นชาติ คงตั้งแต่เริ่มจับคอมฯ แล้วแหล่ะ) การมีความรักนี่แหล่ะ ที่มันสรรค์สร้างให้ตัวผมเป็น Geeks ที่ไม่ใช่มัวแต่ Geeks ไปวันๆ แต่พยายามสรรค์สร้างสิ่งใหม่ๆ ค้นหาสิ่งใหม่ๆ ทำชีวิตให้สนุก ทำในสิ่งที่ชอบ ไม่ได้ฝืนกับมัน ถ้าขาดความรักไป ผมก็คงมีชีวิตตายซากไปวันๆ เพียงเท่านั้น

ยังมีอะไรอยากพูดอีกมาก จะยกยอดไปเขียนต่อภาคสองคราวหน้าแล้วกันครับ

ชีวิตประจำวันผมตอนนี้ก็มีเพียงแค่ ตื่นเช้ามาที่คณะ ถ้าหิวข้าวก็กินสักหน่อย ถ้าไม่ก็กลับหออาบน้ำ ใช้เวลาส่วนตัวกับคอมส่วนตัวสักหน่อย เสร็จแล้วก็กลับมาคณะนั่งทำงานต่อ ตอนเย็นก็ไปวิ่ง กินข้าว อาบน้ำ เสร็จแล้วก็กลับมาคณะทำงานต่อจนดึก แล้วก็หลับ”

สองย่อหน้าข้างบนที่ผมเขียนมันคือสิ่งที่ผมเขียนค้างไว้ตั้งแต่ปีมะโว้ สักสองเดือนก่อนได้ และก็ไม่ได้เขียนต่ออีก เพราะไม่รู้ว่าคำตอบของมันคืออะไร แต่วันนี้หลังจากที่ได้ฟังธรรมะ ฉบับเดลิเวอร์รี่ส่งตรงถึงที่ฝึกงานผม โดยพระมหาสมปอง และพระอีกรูปหนึ่ง (ขออภัยด้วยครับที่จำนามของท่านไม่ได้) ก็ได้รับรู้กับสิ่งที่ต้องการสักที

กับชีวิตที่ดำเนินไปเรื่อยๆ ซ้ำๆ ซากๆ จำเจ มีหลายๆ คนถามผมว่าไม่เบื่อหรือ มีหลายคนที่ต้องการออกไปสู่โลกกว้าง ต้องการอะไรที่ไม่ซ้ำซากจำเจ ชีวิตต้องมีสาระ ท้าทาย ซึ่งผมสามารถตอบเค้าได้ว่า “ผมไม่เบื่อครับ” แต่ผมกลับไม่สามารถตอบได้ว่า “ทำไมถึงไม่เบื่อ”

แต่วันนี้หลังจากฟังธรรมะมาผมก็สามารถตอบได้แล้วว่า ทุกๆ อย่างมันมีคุณค่าในตัวของมันเอง ไม่ว่าเราจะทำงานซ้ำซาก จำเจ น่าเบื่อแค่ไหน หรือเราจะดำเนินชีวิตกันอย่างโลดโผน ต้องหาอะไรใหม่ๆ ท้าทาย แต่ถ้าเราคิดจะทำมันอย่างมีความสุขแล้ว มันก็จะไม่มีทางที่จะเบื่อ และสามารถดำเนินชีวิตต่อไปได้อย่างมีความสุขและไม่ติดขัดกับมันครับ

เล่าถึงที่ฝึกงานให้ฟังสักหน่อย ผมคิดว่าที่ผมได้มาฝึกงานที่ INET นี่ได้อะไรหลายๆ อย่างมากๆ จากที่ตอนแรกคิดจะแค่ว่าจะเพียงแค่มาดูระบบงานของที่นี่สักนิดหน่อย มาดูชีวิตประจำวัน ดูสังคมของพนักงานบริษัทใหญ่ๆ และคงจะไม่ค่อยได้ทำอะไรมากหรอก แต่ทุกอย่างมันกลับตรงข้ามกับที่ผมคิด ด้วยพี่ๆ ที่ใจดีมากๆ เป็นกันเอง ใส่ใจคนรอบข้าง (ซึ่งตรงข้ามกับที่ผมอิมเมจไว้กับสังคมบริษัท โดยเฉพาะบริษัทใหญ่ๆ) ทุกคนทำงานกันจริงจังเวลาทำงาน และพูดคุยกันเวลาว่างๆ อย่างเฮฮา (สุดๆ) นอกจากนี้ที่ประทับใจที่สุดคงเป็นพี่อ้อฝ่าย HR (ย่อมาจาก Human Resource หรือฝ่ายบุคคล เผื่อใครไม่รู้จัก) ที่มาแนะนำ และแนะแนวทางการสมัครงานตั้งแต่การเขียน Resume จนถึงการเข้าสัมภาษณ์ รวมถึงการแนะแนววิธีการดำเนินชีวิตอย่างเป็นกันเอง และไม่มีปิดบัง หมกเม็ดแม้แต่นิดเดียว (ชีวิตพี่อ้อเค้าโชกโชนมากครับ ) นอกจากนี้ผมเข้ามาฝึกงานที่บริษัทนี้เพียงแค่ไม่ถึง 2 เดือน (ทำงาน 2 อาทิตย์ หยุด 2 อาทิตย์ และมาทำงานต่ออีก 2 อาทิตย์ ทำๆ หยุดๆ อีกต่างหาก – -” ถ้าเป็นฝึกงานจริงๆ จังๆ คงโดนไล่ออกเรียบร้อยโรงเรียนจีนไปแล้วล่ะ) ก็ได้ร่วมกิจกรรมภายในบริษัทไปซะ 2 งานแล้ว ก็คือ วันสงกรานต์ (นั่งเป่าลูกโป่ง) และก็ธรรมะเดลิเวอร์รี่ (ผมมาฟังสายอีกต่างหาก) นี่แหล่ะครับ

ซึ่งหลังจากจบการฝึกงานนี้แล้วก็เข้าใจที่เค้าบอกว่า “ต่อให้เงินเดือนสูงแค่ไหน ผมก็คงไม่ทำกับบริษัทนั้น ถ้าสภาพสังคมการทำงาน ชีวิต และเพื่อนฝูงไม่ดี และไม่มีความสุข” ทำงานได้เงินเดือนนิดๆ หน่อยๆ แต่ทำแล้วมีความสุขดีที่สุดครับ

ปล. วันนี้วงเล็บเยอะจังวุ้ย ปอ. วันนี้ผมมีความสุขเพิ่มขึ้นกับงานที่ทำแล้วล่ะครับ หาเหตุผลได้แล้ว ปฮ. “เธอช่วยชีวิตของฉันเอาไว้ เธอทำให้รู้ควรมีชีวิตอยู่เพื่อใคร คนที่เคยหมดไฟ ได้กลับฟื้นได้ยืนอีกครั้งก็เพราะรักเธอ” ไม่มีอะไรครับ แค่เพลงที่กำลังฟังอยู่เฉยๆ อิอิ

เป็นเรื่องของการเลือกทางเดินของตนเอง ที่หลายคนต้องคิดว่าเราจะไปทางใด แน่นอนครับ เราก็คงต้องทำการปรึกษากับคนรอบข้าง มีการเก็บข้อมูลอะไรมากมาย เพื่อทำการเลือกทางเดินนั้นๆ และก็จะมีบทของเหตุและผลมากมายขึ้นมาในหัวของเรา

“ไปทางนี้ก็ดีนะ มันใช่เราดี แต่อนาคตจะเป็นยังไงล่ะเนี่ย” “ไปทางนั้นก็ไม่รู้ว่าเราจะชอบหรือเปล่า แต่ดูท่าอนาคตน่าจะดูดีแฮะ”

แน่นอนครับ มันจะต้องมีอยู่สองสามเหตุผลที่ตีกันอยู่ในหัวคุณ โดยเฉพาะทางเดินที่ไม่สามารถชั่งน้ำหนักได้ว่าทางไหนดีสุด (เหมือนกับข้อสอบการวิเคราะห์การลงทุนทางเทคโนโลยีสารสนเทศวันนี้ ที่กล่าวว่า การลงทุนทางเทคโนโลยีสารสนเทศจะไม่เห็นผลทันที และไม่สามารถประเมินผลที่จะเกิดขึ้นได้ง่ายๆ)

เพราะฉะนั้น วันนี้ผมก็เลยไปนั่งตอบโจทย์ของตัวเองซะเลย ว่าตัวผมควรจะตัดสินใจกับเหตุการณ์เหล่านี้อย่างไร ข้อสรุปง่ายๆ มีแค่ประโยคข้างล่างนี้แหล่ะครับ

“อยากจะรู้ว่าทางเดินที่เราเลือกนั้นถูกหรือไม่ ให้ดูว่าเราเสียใจกับสิ่งที่เป็นปัจจุบันหรือเปล่า ถ้าไม่ นั่นแหล่ะ คุณเลือกเดินมาถูกทางแล้ว”

ปล. นี่เป็นความคิดเห็นของผมในปัจจุบันขณะที่เขียน blog นี้เท่านั้น ความคิดอาจจะเปลี่ยนแปลงได้ เมื่อมีคำว่าประสบการณ์วิ่งเข้ามาหาตัวของคุณ กรุณาใช้วิจารณญาณของท่านก่อนจะเชื่อ ปอ. ไปวิ่งอีกแล้วครับ เจ็บอีกแล้วครับ น่าเบื่อมากๆ เมื่อไหร่ตรูจะหายฟะ อยากวิ่งเว้ยยยยยยยย