คนเราต้องล้วนเคยผ่านความรัก ไม่ว่าความรักนั้นจะหอมหวาน มีความสุข หรือเป็นดั่งยาขม ทำให้เจ็บปวด แต่เมื่อผู้ใดผ่านมาแล้วย่อมทำให้ผู้นั้นมีประสบการณ์ และเติบโตขึ้น เช่นเดียวกับผู้เขียนบทหนังเรื่องนี้ ที่น่าจะเคยผ่านกับประสบการณ์ความรักไม่ว่าจะทางตรงหรือทางอ้อม และถ่ายทอดออกมาเป็น “รักแห่งสยาม” ที่มิน่าจะใช่เป็นเพียงแค่รักในสยามสแควร์ หรือสยามประเทศ แต่มันคือความรักของโลกใบนี้

โต้งกับโดนัท ตัวแทนของความรักของวัยหนุ่มสาว ที่เพิ่งผลิบาน และยังไม่รู้อะไรมากนัก และมักจะสับสนในใจของตนเองอยู่เสมอ หญิงกับมิว (และโต้ง) ตัวแทนของความรักอันบริสุทธิ์ ที่ยอมทำทุกอย่างเพื่อความรัก ไม่ว่าสิ่งนั้นจะยากแค่ไหนก็ตาม มิวกับเพื่อนในวง ตัวแทนของความรักในรูปแบบของเพื่อน ที่ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็ตาม เราก็ยังเป็นเพื่อนกันอยู่เสมอ โต้งกับเพื่อนในกลุ่ม ตัวแทนของความรักในรูปแบบของเพื่อนอีกแบบหนึ่ง ที่พร้อมจะเป็นที่ปรึกษา ที่พึ่งพิงให้ได้เสมอ จูนกับครอบครัวของโต้ง ตัวแทนของความรักที่หายไป เป็นความรักที่จูนขาดไป และใฝ่ฝันที่จะมีมาตลอด ถึงแม้จูนอาจจะไม่รู้ตัวก็ตาม โต้งกับแม่ ตัวแทนของความรักระหว่างแม่และลูกในวัยรุ่น ที่มักจะมีปัญหาไม่เข้าใจระหว่างกันอยู่เสมอ มิวกับอาม่า และพ่อกับแตง ตัวแทนของความรักและการสูญเสีย เมื่อมีพบ ก็ต้องมีการจาก เมื่อต้องจากจากคนที่เรารัก สิ่งที่รอเราอยู่คือความเหงา ความเศร้า และจิตใจที่บอบช้ำ และสิ่งที่เราได้เห็นในหนังก็คือ วิธีการจัดการกับจิตใจเหล่านั้น มิวกับโต้ง ตัวแทนของความรักที่ก้าวพ้น เป็นความรักที่อยู่นอกเหนือจากกฎเกณฑ์ธรรมชาติ เป็นความรักที่บริสุทธิ์ และยังสับสนในตัวมันอยู่เสมอ และสุดท้าย ความรักระหว่างกรกับสุนีย์ พ่อและแม่ของโต้ง เป็นความรักของผู้ใหญ่ ที่มักจะมีเรื่องของเหตุและผลเข้ามาอยู่ด้วยเสมอ ทั้งๆ ที่รักนั้นอาจจะไม่ต้องการเหตุและผล ขอเพียงแค่เข้าใจกันก็เพียงพอแล้ว

ผมเขียนความรักที่เกิดขึ้นในหนังทั้งหมดเท่าที่คิดได้ออกมา และเรียงลำดับความสำคัญในหนังจากน้อยไปหามาก ตามความคิดของผมเอง

รักแห่งสยาม มีประเด็นให้ขบคิดมากมาย ทั้งประเด็นหลักของหนัง ที่อาจจะประชาสัมพันธ์ออกมาผิดประเด็น (เข้าใจว่า เพื่อให้คนเข้าไปดูมากๆ ไว้ก่อน) แต่กลับมีความหมายมากที่สุด กับความรักที่ก้าวพ้นจากกฎเกณฑ์ธรรมดา และความรักที่ซับซ้อนของผู้ใหญ่

กล้าชมได้เลยว่าดารารุ่นใหญ่ที่รับบทเป็น พ่อและแม่ของโต้ง แสดงได้ดีมากๆ และเด่นที่สุดในเรื่อง เมื่อเทียบกับโดนัทที่ออกมาเพียงไม่กี่ตอน (คิดว่าในตัวอย่างหนังก็คงเห็นซีนที่โดนัทออกมาหมดแล้ว) และเหล่าดาราเด็กช่วงแรก ที่คงเห็นการแสดงแข็งๆ บ้างอยู่ การแสดงของพ่อและแม่ของโต้งนั้น มีพลังมาก ทั้งเรื่องของบทหนัง และการแสดง ที่ทำให้มีความรู้สึกร่วมได้อยู่เสมอ ทั้งความรักและการสูญเสีย หญิงที่ออกมาทีไร ก็นึกถึงความรักที่บริสุทธิ์ ไร้เดียงสา ไร้สิ่งปนเปื้อน เป็นความรักที่มองแล้วน่ารักอยู่เสมอ มิวและโต้ง ที่บอกได้คำเดียว “ฉากเดียว เสียวทั้งปี” กับบทหนังที่ต้องสื่อถึงความสับสนของความรักที่ตนเองมี ก็ถือได้ว่าดีทีเดียว

อีกฉากหนึ่งที่ชื่นชอบเป็นพิเศษ คือฉากที่ฉายให้เห็นตัวละครแต่ละคนในสยามสแควร์ เป็น Long take ถือว่าเป็นฉากที่เล่นมุมกล้องได้ดีมาก และสื่อถึงตัวละครแต่ละคน กับความรู้สึกและชีวิตในสยามสแควร์อันหลากหลาย

อีกเรื่องที่จะต้อง กล่าวถึงให้ได้ คือเรื่องของดนตรี ด้วยตัวผมที่เป็นนักดนตรี ที่อินและซาบซึ้งในเสียงเพลงอยู่เสมอ ดนตรีที่แต่งมาสำหรับเรื่องนี้มีพลัง และความหมายสำหรับหนังเรื่องนี้อย่างเต็มเปี่ยม ทั้งเสียงเปียโนที่คอยขับกล่อมให้เหมาะกับหนังรักอยู่เสมอ เพลง Ticket กับการเริ่มต้นของหนังที่ทรงพลัง เพลงคืนอันเป็นนิรันดร์ ด้วยเสียงร้องของนักแสดงเด็ก และคอรัส (ขออภัยที่จำชื่อนักแสดงไม่ได้) ที่ฟังแล้วช่างอธิบายถึงความเศร้าอย่างจับใจในตัวละครแต่ละคน และเพลงกันและกัน ที่ไม่ว่าจะขึ้นมากี่ครั้ง ก็มักจะสอดคล้องกับเรื่องราวของหนังไปทุกครั้ง บวกกับเสียงของมิวที่ทำให้ฟังเพลงนี้แล้วรู้สึกได้ว่าออกมาจากใจจริงๆ (ที่หวังว่าในโลกความเป็นจริงคงจะไม่ได้เป็นเช่นนั้น)

เมื่อหนังมีข้อ ดี ก็ต้องย่อมมีข้อเสียเป็นของธรรมดา สิ่งแรกที่อาจจะเห็นเฉพาะตัวผมคือ ฉากที่ฉายมิวในตอนเด็ก มีฉากหนึ่งที่มีจิ๊กซอว์ ซึ่งเป็นรูปการ์ตูนเรื่อง Full metal alchemist ซึ่งเพิ่งสร้างเมื่อปีสองปีก่อน จึงเป็นไปไม่ได้ที่จะมีในฉากนั้นซึ่งน่าจะเป็นอดีตสัก 7-8 ปีก่อน อีกฉากหนึ่งเลยที่อยากจะติ นั่นคือสภาพของโต้งและกลุ่มเพื่อนของเขา ที่มานั่งตั้งวงกินเหล้ากันในคอนโดกันเฉพาะเด็กๆ ทั้งๆ ที่ตัวละครน่าจะอยู่เพียงแค่ม.ปลาย รวมถึงยังมีเพื่อนหญิงมานั่งกินอยู่ด้วยอีก รวมถึงการสูบบุหรี่ และขับรถในคืนวันคริสต์มาส ซึ่งอาจจะเข้าใจได้ว่า คุณมะเดี่ยวต้องการเสียดสีสังคมในปัจจุบัน แต่โดยรวมแล้วยังไงก็ถือว่าไม่ดีอยู่ดี

ข้อเสียทั้งหมดนี้อาจจะเป็นแค่ สิ่งที่ผมคิดมากไปเองก็ได้

สุดท้ายนี้ ขอชมภาพรวมว่าคุณมะเดี่ยวทำหนังเรื่องนี้ได้ดีมาก ถึงแม้ว่าจะมี “ฉากเดียว เสียวทั้งปี” อยู่ แต่ก็ไม่ได้ลดให้คุณค่าของหนังเรื่องนี้ลดลงเลยแม้แต่น้อย

ด้วยความนับถืออย่างสูง กับความรักแห่งสากลโลก ที่สร้างโลกใบนี้ให้สดใสงดงามอยู่เสมอ

WingGundamZeroCustom.co.th

แต่แน่นอน สอบเสร็จแล้วเราก็ต้องไปผ่อนคลาย ก็เลยนัดกับกลุ่มเพื่อนของผมไปกินบาร์บีคิวพลาซ่ากัน 7 คน แต่มีเพื่อนอีกกลุ่มที่อยากจะเลี้ยงผม เนื่องจากผมไปช่วยเรื่องโปรเจคไว้ (อิ่มจัง ตังค์อยู่ครบ ขอบใจมากเลยเน้อ) ก็เลยจาก 7 คนกลายเป็น 14 คนไปในบัดดล หนุกหนานดีครับ กินกันกลุ่มใหญ่ๆ มีหลากหลาย หลากสไตล์ ตั้งแต่คุยจ้อไม่หยุด ยันนิ่งเงียบกินเอากินเอา (อย่างผมเป็นต้น )

หลังจากกินเสร็จแล้ว บางส่วนก็กลับบ้าน บางส่วนก็ไปดูหนังต่อกันครับ ซึ่งแน่นอนว่านั่นเป็นเนื้อหาสำหรับการเขียนครั้งนี้ นั่นก็คือหนังเรื่อง “ยังไงก็รัก”

ครั้งนี้ผมจะมาพูดถึงประโยคเด็ดของหนังเรื่องนี้ที่กินใจผมไว้ครับ เป็นตอนสถานการณ์ที่ “พิม” เมียน้อยของพระเอก “เฮียเล้ง” ของเรากำลังจะตัดสินใจแต่งงานกับนักธุรกิจหนุ่มรูปงาม พ่อรวย แม่สวย บลาๆๆ และพระเอกของเราก็พยายามทุกวิถีทางเพื่อที่จะไม่ให้พิมไปแต่งงานกับนักธุรกิจคนนั้น ซึ่งวิธีหนึ่งที่เค้าทำก็คือ ไปหานักธุรกิจหนุ่มคนนั้น และบอกความจริงทั้งหมด

“ผมกับพิม รักกันมานานแล้ว นี่ไงหลักฐาน” มีทั้งรูปสติ๊กเกอร์ที่ถ่ายด้วยกัน จนกระทั่งแส้!!!

“ได้โปรดเลิกกับพิมเถอะครับ พิมเป็นของผม ให้เค้าอยู่กับผมเถอะ” พระเอกพูดฟูมฟายต่อ

“พิมไม่ใช่สิ่งของ ไม่ใช่ของๆ ใครทั้งนั้น ไม่ว่าจะเป็นผม หรือคุณ” นักธุรกิจหนุ่มตอบพระเอก

และนั่นแหล่ะ คือประโยคเด็ดสำหรับหนังเรื่องนี้และสำหรับผม ส่วนตัวผมชอบคำพูดนี้มากเลย ชีวิตของเราหนึ่งๆ นั้น เราไม่ใช่ของๆ ใคร เราคือเรา เราเป็นตัวของตัวเอง อยากทำอะไรก็ทำ ตราบใดที่ไม่ได้สร้างความเดือดร้อนให้กับคนอื่น

ถ้าเราไม่ได้เป็นตัวของเราเอง ทำตามที่ใครเขาบอก ใครเขาบงการ เชื่อคนอื่นทุกอย่าง โดยไม่ได้คิดไตร่ตรองด้วยตนเอง เมื่อนั้นคุณก็คงเป็นสิ่งของของคนนั้นๆ และคุณก็คงไม่ได้พบกับสิ่งที่คุณต้องการอย่างแท้จริง…

ปล. หลังจากดู “ยังไงก็รัก” จบ ผมกับเบิร์ด เพื่อนสนิทของผม ก็ไปต่อกันด้วย “ประกาศอิสรภาพ” ต่อทันทีเลยครับ ขณะนั้นเวลา 0.20 น. ดูยาวกันจนถึงตีสามครึ่งเลย ทั้งโรงมีแค่ 2 คน สะใจมาก ดูไปวิจารณ์ไป ไม่ต้องกลัวใครเขาด่า 555+

การ์ตูนเรื่องนี้เป็นเรื่องเกี่ยวกับการแข่งอเมริกันฟุตบอลระดับม.ปลาย โดยคำพูดที่เกิดขึ้น เป็นคำพูดที่พูดกันระหว่างอัจฉริยะที่เก่งไปทุกด้านกับอีกคนหนึ่งที่มีส่วนสูงที่สูงที่สุด และจะพยายามตามอัจฉริยะคนนี้ให้ได้ โดยทำการฝึกหนักให้เท่ากัน แต่ผลที่ออกมานั้นไม่ได้เป็นอย่างที่ต้องการเลย และก็อยู่ในช่วงที่กำลังสิ้นหวังสุดๆ ก็เลยพูดคำๆ นี้ขึ้นมา

“ทำไมกัน ทำไมถึงทำได้ถึงขนาดนั้น” “อัจฉริยะยังขยันขนาดนั้น แล้วคนธรรมดาต้องทำไงถึงจะเทียบได้เล่า” “ชั้นไม่ได้โดดเด่น จะว่าเป็นคนไร้พรสวรรค์” “แต่ชั้นอยากชนะ ชั้นอยากชนะ” “ไงๆ ชั้นก็เลิกตัดใจไม่ได้ ชั้นก็อยากเป็นมือหนึ่งเหมือนกัน” “แล้วจะให้คนที่เกิดมาเป็นคนธรรมดา ทำยังไงกันเล่า”

ใครก็ได้ ช่วยบอกผมทีเถอะ

ปล. คำพูดที่ผมพิมพ์มาทั้งหมดเหล่านี้มีความหมายแฝงนัยหลายอย่างมากครับ ทั้งสำหรับตัวผมเอง และคนรอบข้าง ปอ. ช่วงนี้กำลังอ่านการ์ตูนเรื่อง I’s เพื่อดึงความรู้สึกเก่าๆ ของตัวเองสมัยม.ต้นกลับมาอีกครั้งครับ ปฮ. เปลี่ยน Theme (เพิ่งมาสังเกตว่าดอกไม้มันสีม่วงนี่หว่า -*-) + อัพเด็ตเวอร์ชั่นของ Blog ใหม่แล้วครับ แล้วก็เขียน Resume สำหรับเตรียมสมัครงานปิดเทอมนี้ด้วยครับ ต่อไปจะลองรวบรวมผลงานตัวเองเป็น Portfolio สักหน่อย

Update ในที่สุดก็กลับไปวิ่งอีกครั้งครับ หลังจากที่วิ่งจนกระทั่งขาเจ็บ – -” พักไปร่วมสองอาทิตย์ แต่จริงๆ แล้วน่าจะวิ่งได้ตั้งแต่อาทิตย์แรกแล้ว แต่ดันมาีบอลรุ่น คนไม่พอ ก็เลยโดนผสมโรงไปเตะด้วยทั้งๆ ที่ขาเจ็บ ผลปรากฎว่า เจ็บหนักกว่าเดิมครับ พักไปเลยครับ อีกอาทิตย์นึง

Update Valentine Day ถ้าใครอยากรู้ว่าวันวาเลนไทน์ผมไปไหนมา (ถึงแม้ท่านจะไม่อยากรู้ ผมก็จะบอกครับ) ไข้ขึ้นครับ อ้าวยังฟังไม่ชัดอีกเหรอครับ “ไข้ขึ้นค้าบบบบบบบบ” นอนซมอยู่หอสามวันติดเลย เซ็งเป็ดจริงๆ อุตส่าห์จะออกไปข้างนอกเผื่อจะเกิด “ปาติหาน” ขึ้นกะเค้าบ้าง 555+

มันคือประโยคเด็ดที่อยู่ในหนังเรื่อง Night at the museum ที่ผมไปดูกับน้องชาย (แท้ๆ) มาวันนี้ครับ

พูดถึงการไปดูหนังกับครอบครัวนี่ ไม่เคยทำมาแล้วเป็นชาติ ตั้งแต่พ้นอ้อมอกพ่อแม่ขึ้นเป็นเด็กเกรียน ยิ่งไปดูหนังกับน้องชายนี่ไม่ต้องพูดถึงเลย (ยกเว้นคราวก่อนที่พาไปวิ่งผลัด 2 x 1 กิโล ที่พันธ์ทิพย์มา)

หนังเรื่องนี้ทำได้ประทับใจมาก ไม่ผิดหวังจริงๆ ที่ไปดูเรื่องนี้มา

หนังที่ทำให้ผมประทับใจได้นี่ จะมีหลายรูปแบบ ตั้งแต่หนังที่มีความลึกลับซับซ้อนซ่อนเงื่อน หักมุมตอนจบแบบไม่สามารถคิดถึงมาก่อนได้ หนังสยองขวัญที่ทำให้ผมกลัวมากที่สุดในชีวิต (ปัจจุบันก็ยังหาอยู่ แต่ไม่มีเรื่องไหนสามารถทำได้เลย) และหนังตลก…

หนังตลกที่ทำให้ผมประทับใจได้นี่ ก็คือหนังที่สามารถทำให้คนหัวเราะได้ทั้งโรง มีความสนุกกับมัน ไม่จำเป็นต้องเป็นมุขสั่วๆ หรือตลกคาเฟ่ นั่นคือสิ่งที่ผมต้องการมากที่สุดจากหนังตลก

มีหลายคนที่คิดว่า ทำไมหนังตลกๆ ธรรมดาๆ ต้องไปดูถึงในโรงด้วย ผมว่ามันเป็นสิ่งที่ประทับใจผมได้เรื่องหนึ่งเลย ลองคิดดูว่า คุณเข้าไปในโรง ใครก็ไม่รู้มานั่งดูด้วยกับคุณ แต่กลับหัวเราะไปพร้อมกับคุณ มีความสุขไปพร้อมกับคุณ หนังที่มีคนดูปรบมือให้กับความสนุกของมันพร้อมกันทั้งโรง หลังจากหนังจบ ทุกคนลุกขึ้นยืน ยิ้มประทับใจกับสิ่งที่ได้เพิ่งดูมา คุยกันอย่างมีความสุข มันคือความประทับใจอย่างหนึ่งที่คุณคงหาไม่ได้จากที่อื่น มันคือสังคมใหญ่ๆ ที่ทุกคนพร้อมเพรียงหาความสุข โดยไม่มีการแก่งแย่งชิงดีกัน ไม่มีใครจะแย่งใครดู

หรือว่าคุณไปดูหนัง คุณชอบหัวเราะอยู่คนเดียวมากกว่าคนหัวเราะพร้อมเรากันทั้งโรง?

จริงมั๊ยครับ

ปล. มันสนุกจริงๆ นะเนี่ยให้ตายเหอะ ถ้าไปดูเอาสนุก ไม่จริงจังกับชีวิตไปดูเถอะครับ

ปอ. หลังจากนี้มีความคิดจะทำโปรเจครวมความรู้ตัวเองที่เกี่ยวข้องกับเรื่องการเป็น Administrator ในสายของ Linux, Unix และก็ PHP Programming ซึ่งเป็นสิ่งที่ผมถนัดที่สุดสักหน่อย รอชมได้เร็วๆ นี้นะครับ

ก็มาเล่าเกี่ยวกับเกมส์นี้ให้ฟังแล้วกัน เป็นอีกเกมส์ๆ นึง ที่เป็นเพียงแค่เกมส์เล็กๆ แต่ก็สร้างความหลังให้กับผมได้ แถมรับรองตอนแรกอาจจะยังเล่นไม่ค่อยเก่ง แต่หลังจากลองหัดเล่นจนเป็นแล้ว รับรองว่าสนุกแน่ๆ ยิ่งชวนเพื่อนมาเล่น รับรองว่าอยู่ถ้าหอ ห้องข้างๆ คงต้องมาบอกให้เงียบๆ แน่ๆ

ระบบการเล่นไม่มีอะไรยากมาก กดลูกศรขึ้นเป็นการกระโดด กดลูกศรซ้ายขวาก็เดินซ้ายขวา กด space bar ถ้ายืนอยู่บนพื้นจะเป็นการเดาะลูกขึ้น ถ้ากระโดดอยู่จะเป็นการตบ นอกจากนั้นก็ต้องใช้ปุ่มทิศทางช่วยตอนตบ เช่น ถ้ากดขึ้นแล้วกดตบไปด้วย มันก็จะกลายเป็นลูกหยอด เป็นต้น

แน่นอนว่าถ้ามีแค่นี้ก็คงไม่สนุกแน่ๆ สิ่งที่เข้ามาช่วยทำให้สนุกขึ้นก็คือ ท่าพิเศษ โดยถ้ากระโดดตบ ให้กดลูกศรลง พร้อมกับกดตบ จะเป็นการใช้ท่าพิเศษ ตบแรงขึ้น แน่นอนว่าคุณใช้ท่าพิเศษตลอดเวลาไม่ได้แน่ๆ ก่อนจะใช้ได้ ก็ต้องทำการสะสมพลังซะก่อน สะสมพลังก็ทำง่ายๆ ก็คือ แค่ให้คุณเดาะลูก หรือตบลูก เกจพลังก็จะขึ้นมานิดหน่อย ถ้าขึ้นมาจนเต็มก็จะใช้ท่าพิเศษได้ 1 ครั้ง

เทคนิคการเล่นเกมส์นี้ ไม่มีอะไรมาก เหมือนวอลเลย์บอลจริงๆ นั่นแหล่ะ ถ้าฝ่ายตรงข้ามจะตบลูก คุณก็ต้องกระโดดขึ้นมาบล็อกลูกให้ได้ เวลากระโดดจะตบหน้าเน็ต ถ้ามีคนขึ้นมาบล็อกก็อาจจะหลบการบล็อกด้วยการหยอดลูกแทน แต่มีกติกาอย่างนึงที่ไม่เหมือนจริงเท่าไหร่ก็คือ ไม่มีลูกออก ถ้าคุณตบลูกจนเลยเส้นไป ยังไงก็ไม่ออก ถือว่าได้คะแนน

มาพูดถึงคะแนน การให้คะแนนแพ้ชนะก็คือ ใครชนะ 2 ใน 3 เซ็ตก่อนเป็นผู้ชนะ จะได้ 1 เซ็ตต้องได้คะแนน 100 แต้ม แต้มจะได้จากการที่ลูกลงพื้นที่ฝ่ายตรงข้าม แต่จำนวนแต้มที่ได้นี่สิ จะ random ออกมาตามกรรมการที่ตัดสินอยู่ข้างสนาม จะมีทั้งหมด 4 คน โดยคะแนนจะขึ้นอยู่กับว่า กรรมการคนนั้นชอบตัวละครในทีมเราแค่ไหน ถ้าชอบมากบางทีอาจจะได้ถึง 15 แต้มต่อต่อการชนะ 1 ครั้งเลยก็ได้ แต่ถ้าซวยๆ หน่อยอาจจะได้แค่ 7-8 แต้มก็ได้ เอาชนะสะสมไปจนถึง 100 แต้มให้ได้ ก็จะได้ 1 เซ็ต

คราวนี้มาพูดถึงตัวละคร มีให้เลือกทั้งหมด 7 ตัวละครหลัก ตัวละครพิเศษอีก 1 (ต้องเล่นคนเดียวจนจบก่อนถึงจะมีขึ้นมา) ตัวละครแต่ละตัวจะมีท่าตบที่ไม่เหมือนกัน ความสูงของการตบ รวมถึงท่าพิเศษ และท่าการเสิร์ฟลูกที่ไม่เหมือนกัน บางคนตบเร็ว บางคนตบสูงรับยาก บางคนตบเฉียดเน็ต เป็นต้น

โหมดการเล่นมีทั้งหมดหลายโหมดมาก ตั้งแต่เล่น 1 คนกับคน โดยทีมนึงจะมี 2 คน เราจะสามารถเลือกตัวละครควบคุมได้ทีละคน อีกตัวนึงคอมจะควบคุมให้ แต่เราสามารถเปลี่ยนตัวละคที่ควบคุมอยู่เป็นอีกตัวหนึ่งได้เหมือนกัน โดยทำการกดปุ่ม Z และนี่ก็เป็นอีกเทคนิคหนึ่งเช่นกัน ที่คุณจะต้องทำการเข้าใจถึงตัวละครคอมพิวเตอร์ที่คุณเล่นอยู่ให้ได้ แล้วชัยชนะก็คงแค่เอื้อมมือ

โหมดที่เหลือก็จะเป็นการเล่น 2 คนทั้งการเล่นแบบอยู่คนละทีมกัน หรืออยู่ทีมเดียวกัน และก็มีการเล่นทั้ง 3 คนและ 4 คน ซึ่งการควบคุมก็คงต้องไปหาจอยมาเล่น ถึงจะได้อรรถรสแบบสุดๆ เพราะเวอร์ชั่นแรกๆ ของเกมส์นี้จะปรับปุ่มไม่ได้ ต้องเวอร์ชั่น 1.06 ขึ้นไปจึงจะปรับเปลี่ยนปุ่มการเล่นได้ ซึ่งก็เปลี่ยนไม่เป็นอีกนั่นแหล่ะ เพราะอ่านภาษาญี่ปุ่นไม่ออก – -”

สุดท้ายคือ ท่าลับพิเศษสุดๆ ท่าตบ W จะเป็นท่าตบที่รุนแรงที่สุดในเกมส์ โดยจะไม่มีทางที่จะกระโดดบล็อกลูกนี้ได้เลย วิธีการตบก็คือคุณจะต้องกระโดดทำการตบลูกพร้อมกันสองคนให้ได้ ซึ่งตัวละครอีกคนเป็นคอมก็จะทำได้ง่ายกว่าเล่นกัน 2 คน (หรืออาจจะง่ายกว่าก็ได้นะ ถ้าใจคุณตรงกัน อิอิ)

สุดท้ายและ ใครเล่นจนแน่จริงแล้ว มาเจอกันได้นะคร้าบ มั่นใจว่ายังไม่เคยแพ้ใครเลย อิอิ

ปล. link ตรงสำหรับดาวน์โหลด http://ds1.gamesgone.com/special/azubeach.zip (เวอร์ชั่น 1.04 ขนาดไฟล์ 21 เมก) ถ้าคุณต้องการเวอร์ชั่น 1.06 ที่มีการปรับปรุงเรื่องฉากหลัง ท่าบางท่า แล้วก็สามารถปรับปุ่มควบคุมได้โหลดอัพเดตได้ที่นี่นะครับ http://egs.cug.net/circle/beach106.lzh (ขนาดไฟล์ 10 เมก และต้องใช้ winrar ในการแตกไฟล์)

กรณีถ้าโหลดตัวเกมส์ไม่ได้ ลองไปดูที่หน้านี้ดูนะครับ http://www.gamesgone.com มีอีกเกมส์นึงที่สนุก แต่ลิงก์ตายไปแล้วเหมือนกัน นั่นคือ Azumanga Diaoh Snowball Challenge ไว้หาตัวเกมส์มาได้ แล้วจะมา review ให้ฟัง

บางคนที่ลองอ่าน หรือมองเพียงผ่านๆ แล้ว อาจจะมองไม่เห็นถึงสาระที่ซ่อนอยู่ในนั้น เห็นเพียงแค่ความรู้สึกอยากเป็นบ.ก.ของหนังสือการ์ตูนในประเทศไทย จะได้เห็นถึงสิ่งที่ซ่อนอยู่ภายในคำว่า “คว้าง” “พรึ่บ” “ผ่าง” ทั้งหลาย (จริงๆ แล้วก็อยากเป็นด้วยสาเหตุนั้นจริงๆ นะ)

เล่มที่ 14 นี้ก็มีเรื่องราวของวัยรุ่นที่ยังมีฮอร์โมนเพศอยู่เต็มเปี่ยม (ตัวเองแก่แล้วใช่มั๊ยเนี่ย) ว่ากันด้วยเรื่องของรักสามเส้าที่ตามละครช่อง 7 คงต้องบอกว่าน้ำเน่าสุดๆ ก็คือ มีผู้หญิงสองคนที่เป็นเพื่อนสนิทกัน และผู้หญิงคนหนึ่งก็ไปหลงชอบผู้ชายคนนึง ในขณะที่ผู้หญิงอีกคนที่เป็นเพื่อนสนิทก็คอยเชียร์อยู่ แต่แล้วผู้หญิงคนนั้นก็กลับตกหลุมรักผู้ชายคนเดียวกันซะเอง

ถ้าดูกันเนื้อหาปกติ ก็คงจะหาสาระอะไรไม่ได้ แต่สิ่งที่บังเอิญคิดขึ้นมาได้เมื่อวาน นั่นก็คือ คุณจะจัดการกับสิ่งเหล่านี้ยังไงในโลกแห่งความเป็นจริง?

เพื่อนสนิท กับความรัก ถ้าบอกตามเพลงวัยรุ่นก็คงต้องบอกว่า “ปล่อยไปตามหัวใจ”

ไม่ๆ เราจะไม่พูดถึงว่า คุณจะเลือกอะไรระหว่างเพื่อนสนิท กับความรัก

แต่ผมจะพูดถึงว่า ถ้าเรากลับกันเป็นสถานการณ์ในโลกของความเป็นจริง ระหว่าง “ความก้าวหน้า” กับ “ความซื่อตรง”

คุณจะเลือกอะไรระหว่าง ความก้าวหน้าทางอนาคตของคุณ ที่คุณอาจจะไม่สามารถหาได้อีกแล้วในชีวิตของคุณ แต่ต้องแลกกับสิ่งที่ทำให้คุณไม่สบายใจไปตลอดชีวิต

คุณอาจจำเป็นจะต้องหักหลังเพื่อนคุณ เพื่อให้คุณได้พบกับสิ่งที่ดีๆ ในชีวิต

ตัวเลือกเหล่านี้ ผมมั่นใจว่าทุกคนจะต้องได้พบในอนาคต ในสถานการณ์ที่พร้อมจะบีบบังคับคุณทุกอย่างให้เลือกในสิ่งที่คุณคิดว่ามันคงไม่ถูกต้องอย่างแน่นอน

ผมจะไม่พูดว่า ให้คุณทางไหน ให้คุณคิดแบบไหน

แต่ผมจะถามว่า ในระหว่างที่คุณกำลังมีความสุขกับชีวิตอยู่ในขณะนี้ คุณพร้อมสำหรับอนาคตที่ต้องจะเผชิญแล้วหรือยัง

ปล. วันนี้ออกแนวเครียดจัดแฮะ แต่ตอนพิมพ์เรื่องนี้ ไม่ได้เครียดอยู่นะ ปอ. จริงๆ แล้ว ที่เขียน blog วันนี้ เพียงแค่อยากจะเตือนใจตัวเองที่เหลืออีก 1 ปีกว่าๆ นิดๆ ที่ดูเหมือนจะยาว แต่จริงๆ แล้วก็สั้นเหลือเกิน ให้พร้อมกับอนาคตเท่านั้นแหล่ะ

เหตุการณ์ที่ว่าก็คือ ไอ้ชินมันเปิดเกมส์มาเล่นเกมส์นึง แน่นอนว่าผู้ชายทุกคนที่อยู่แถวๆ รุ่นๆ เดียวกันน่าจะรู้จักเป็นอย่างดี เกมส์นั่นก็คือ ปิ๊กาจู๊ วอลเลย์บอล นั่นเอง

หลังจากเล่นเกมส์นี้แล้ว มันทำให้รำลึกถึงความหลังสมัยมัธยมได้มากมาย ตั้งแต่นั่งเรียนอยู่ห้องคอม ไม่สนใจอาจารย์สอนเอาแต่เล่นเกมส์นี้ นั่งก็นั่งแอบๆ หน่อย ไม่ให้เห็นหน้าจอ ขนาดอาจารย์ถอดเอาซีดีออกไป ไม่มีสายแลน ไม่มีอินเตอร์เน็ต ยังอุตส่าห์เซฟใส่แผ่นดิสก์ก็อปปี้ลงเครื่องไปเล่นได้อีก จำได้ว่าตอนปลายเทอมสอนครั้งสุดท้าย ลองดูขนาดของเกมส์ทั้งหมดที่ก็อปลงเครื่องไปก็ราวๆ เกือบ 100 เม็กได้!!! มีทั้ง Emulator เกมส์เก่าๆ คลาสสิคมากมาย และที่ยิ่งกว่านั้นยังจำได้ว่าพออาจารย์สอนเสร็จ ให้ทำอะไรก็ได้ (จริงๆ แล้วเค้าสั่งงานให้ทำต่างหาก -_-) แต่ก็นั่งเล่นไอ้เกมส์ปิ๊กาจู๊นี้ทั้งห้อง ไม่พอแค่นั้น เปิดทัวร์นาเม้นท์แข่งกันทั้งห้องให้รู้กันไปเลยว่าใครเจ๋งสุด 555

มาคิดดูอีกทีนะ ไอ้สิ่งเหล่านี้ที่เราทำสมัยมัธยมเนี่ย มันทำให้เรามีบางสิ่งบางอย่างที่ผูกพันกันอยู่ เป็นสิ่งที่เรานึกขึ้นมาทีไรเราก็อมยิ้มเล็กๆ ได้เมื่อนั้น ทั้งๆ ที่สิ่งที่เราจำได้เหล่านี้มันไม่ใช่สิ่งที่ถูกต้องตามสมบัติผู้ดงผู้ดี หรือตามหลักของคนดีตามสากลโลกทั้งหลาย แต่ลองคิดดูว่าถ้าเราไม่มีความหลังให้รำลึกอย่างนี้แล้ว วันๆ ก็เพียงแค่ไปเรียน ทำตัวตามกรอบที่เค้ากำหนดมาให้ มันก็คงไม่มีอะไรให้รำลึก ให้คิดถึง โหยหา ไม่มีอะไรให้เมาท์แตกเวลาไปเจอเพื่อนเก่าๆ หลังจากไม่ได้เจอกันมาหลายปีหรอก จริงมะ

แต่มาคิดดูอีกที บางทีมันก็แล้วแต่คนแหล่ะ ว่าเค้าต้องการแบบใด ไว้วันหลังค่อยมาเมาท์แตกเรื่องนี้อีก โดยจะไปเกี่ยวกับการ์ตูนที่บังเอิญไปอ่านมา (การ์ตูนผู้หญิงอีกต่างหาก)

นอกประเด็นที่ต้องการสื่อไปเยอะเลยแฮะ กลับมาเรื่องที่ต้องการสื่อต่อดีกว่า ก็แค่จะบอกว่า ไอ้เกมส์ปิ๊กาจู๊นี่มันเป็นเพียงแค่เกมส์เล็กๆ เกมส์นึง แต่กลับทำให้ทุกคนต่างมานั่งเล่น นั่งแข่งกันได้ ถึงขนาดต้องมานั่งจัดแข่งทัวร์นาเม้นท์กัน มีความหลังให้รำลึกถึง ลองคิดดูว่าเกมส์เล็กๆ แค่นี้ทำได้ถึงขนาดไหน เป็นเพียงแค่เกมส์เล็กๆ เกมส์นึง แต่ลองมาเทียบดูกับเกมส์ใหญ่ๆ หลายเกมส์ในปัจจุบัน แข่งกันภาพกรูสวย เทคโนโลยีใหม่ เป็นพัฒนาการของมนุษยชาติ บลาๆๆๆ แต่สุดท้ายกลับเป็นเพียงแค่สิ่งที่เราแค่ผ่านไปครั้งนึงในชีวิต โดยไม่มีอะไรให้จดจำเหมือนกับเกมส์ปิ๊กาจู๊เกมส์นี้

เกมส์นี้ได้สอนให้รู้ว่า (และเหมือนกับวิชา Software Engineering ที่บอกว่า) “Keep it simple” ปล. สำหรับคนที่อยากรำลึกความหลังกับเกมส์นี้อีก เชิญได้ที่ http://www.eagb.net/gameboy/pokemon_game01.htm ปอ. จริงๆ แล้วจะมาพูดถึงเกมส์วอลเลย์บอลอีกเกมส์นึงที่ทำให้มีความหลังกับเพื่อนๆ ได้อีกนะเนี่ย แต่ยกยอดเอาไว้คราวหน้าแล้วกัน