วันนี้มาจั่วหัวข้อตามที่ตั้งในเอ็ม แต่ว่าสิ่งที่จะมาบ่นในบล็อกวันนี้ไม่ได้มาจากความหมายที่ตั้งในเอ็ม แต่เป็นความคิดที่เกิดขึ้นมาตอนอ่านการ์ตูนเรื่อง eyeshield21 เมื่อวาน เป็นสิ่งที่ไม่รู้สิ ไม่รู้จะอธิบายออกมาเป็นความรู้สึกว่าอย่างไร แต่บอกได้คำเดียวว่าผมเสียน้ำตาให้กับคำพูดนี้

การ์ตูนเรื่องนี้เป็นเรื่องเกี่ยวกับการแข่งอเมริกันฟุตบอลระดับม.ปลาย โดยคำพูดที่เกิดขึ้น เป็นคำพูดที่พูดกันระหว่างอัจฉริยะที่เก่งไปทุกด้านกับอีกคนหนึ่งที่มีส่วนสูงที่สูงที่สุด และจะพยายามตามอัจฉริยะคนนี้ให้ได้ โดยทำการฝึกหนักให้เท่ากัน แต่ผลที่ออกมานั้นไม่ได้เป็นอย่างที่ต้องการเลย และก็อยู่ในช่วงที่กำลังสิ้นหวังสุดๆ ก็เลยพูดคำๆ นี้ขึ้นมา

“ทำไมกัน ทำไมถึงทำได้ถึงขนาดนั้น” “อัจฉริยะยังขยันขนาดนั้น แล้วคนธรรมดาต้องทำไงถึงจะเทียบได้เล่า” “ชั้นไม่ได้โดดเด่น จะว่าเป็นคนไร้พรสวรรค์” “แต่ชั้นอยากชนะ ชั้นอยากชนะ” “ไงๆ ชั้นก็เลิกตัดใจไม่ได้ ชั้นก็อยากเป็นมือหนึ่งเหมือนกัน” “แล้วจะให้คนที่เกิดมาเป็นคนธรรมดา ทำยังไงกันเล่า”

ใครก็ได้ ช่วยบอกผมทีเถอะ

ปล. คำพูดที่ผมพิมพ์มาทั้งหมดเหล่านี้มีความหมายแฝงนัยหลายอย่างมากครับ ทั้งสำหรับตัวผมเอง และคนรอบข้าง ปอ. ช่วงนี้กำลังอ่านการ์ตูนเรื่อง I’s เพื่อดึงความรู้สึกเก่าๆ ของตัวเองสมัยม.ต้นกลับมาอีกครั้งครับ ปฮ. เปลี่ยน Theme (เพิ่งมาสังเกตว่าดอกไม้มันสีม่วงนี่หว่า -*-) + อัพเด็ตเวอร์ชั่นของ Blog ใหม่แล้วครับ แล้วก็เขียน Resume สำหรับเตรียมสมัครงานปิดเทอมนี้ด้วยครับ ต่อไปจะลองรวบรวมผลงานตัวเองเป็น Portfolio สักหน่อย

Update ในที่สุดก็กลับไปวิ่งอีกครั้งครับ หลังจากที่วิ่งจนกระทั่งขาเจ็บ – -” พักไปร่วมสองอาทิตย์ แต่จริงๆ แล้วน่าจะวิ่งได้ตั้งแต่อาทิตย์แรกแล้ว แต่ดันมาีบอลรุ่น คนไม่พอ ก็เลยโดนผสมโรงไปเตะด้วยทั้งๆ ที่ขาเจ็บ ผลปรากฎว่า เจ็บหนักกว่าเดิมครับ พักไปเลยครับ อีกอาทิตย์นึง

Update Valentine Day ถ้าใครอยากรู้ว่าวันวาเลนไทน์ผมไปไหนมา (ถึงแม้ท่านจะไม่อยากรู้ ผมก็จะบอกครับ) ไข้ขึ้นครับ อ้าวยังฟังไม่ชัดอีกเหรอครับ “ไข้ขึ้นค้าบบบบบบบบ” นอนซมอยู่หอสามวันติดเลย เซ็งเป็ดจริงๆ อุตส่าห์จะออกไปข้างนอกเผื่อจะเกิด “ปาติหาน” ขึ้นกะเค้าบ้าง 555+