เมื่อวานมีเหตุการณ์บางอย่างทำให้มีความรู้สึกว่าตัวเองแก่ขึ้นมาอีกครั้ง มานึกดูอีกที อ้าวตัวเองอายุก็เลข 2 นำหน้าแล้วนี่หว่า ทำไมตรูแก่เร็วขนาดนี้ฟะเนี่ย ยังรู้สึกว่าเมื่อวานยังไปเรียนที่โรงเรียนอยู่เลย

เหตุการณ์ที่ว่าก็คือ ไอ้ชินมันเปิดเกมส์มาเล่นเกมส์นึง แน่นอนว่าผู้ชายทุกคนที่อยู่แถวๆ รุ่นๆ เดียวกันน่าจะรู้จักเป็นอย่างดี เกมส์นั่นก็คือ ปิ๊กาจู๊ วอลเลย์บอล นั่นเอง

Pikachu Volleyball

หลังจากเล่นเกมส์นี้แล้ว มันทำให้รำลึกถึงความหลังสมัยมัธยมได้มากมาย ตั้งแต่นั่งเรียนอยู่ห้องคอม ไม่สนใจอาจารย์สอนเอาแต่เล่นเกมส์นี้ นั่งก็นั่งแอบๆ หน่อย ไม่ให้เห็นหน้าจอ ขนาดอาจารย์ถอดเอาซีดีออกไป ไม่มีสายแลน ไม่มีอินเตอร์เน็ต ยังอุตส่าห์เซฟใส่แผ่นดิสก์ก็อปปี้ลงเครื่องไปเล่นได้อีก จำได้ว่าตอนปลายเทอมสอนครั้งสุดท้าย ลองดูขนาดของเกมส์ทั้งหมดที่ก็อปลงเครื่องไปก็ราวๆ เกือบ 100 เม็กได้!!! มีทั้ง Emulator เกมส์เก่าๆ คลาสสิคมากมาย และที่ยิ่งกว่านั้นยังจำได้ว่าพออาจารย์สอนเสร็จ ให้ทำอะไรก็ได้ (จริงๆ แล้วเค้าสั่งงานให้ทำต่างหาก -_-) แต่ก็นั่งเล่นไอ้เกมส์ปิ๊กาจู๊นี้ทั้งห้อง ไม่พอแค่นั้น เปิดทัวร์นาเม้นท์แข่งกันทั้งห้องให้รู้กันไปเลยว่าใครเจ๋งสุด 555

มาคิดดูอีกทีนะ ไอ้สิ่งเหล่านี้ที่เราทำสมัยมัธยมเนี่ย มันทำให้เรามีบางสิ่งบางอย่างที่ผูกพันกันอยู่ เป็นสิ่งที่เรานึกขึ้นมาทีไรเราก็อมยิ้มเล็กๆ ได้เมื่อนั้น ทั้งๆ ที่สิ่งที่เราจำได้เหล่านี้มันไม่ใช่สิ่งที่ถูกต้องตามสมบัติผู้ดงผู้ดี หรือตามหลักของคนดีตามสากลโลกทั้งหลาย แต่ลองคิดดูว่าถ้าเราไม่มีความหลังให้รำลึกอย่างนี้แล้ว วันๆ ก็เพียงแค่ไปเรียน ทำตัวตามกรอบที่เค้ากำหนดมาให้ มันก็คงไม่มีอะไรให้รำลึก ให้คิดถึง โหยหา ไม่มีอะไรให้เมาท์แตกเวลาไปเจอเพื่อนเก่าๆ หลังจากไม่ได้เจอกันมาหลายปีหรอก จริงมะ

แต่มาคิดดูอีกที บางทีมันก็แล้วแต่คนแหล่ะ ว่าเค้าต้องการแบบใด ไว้วันหลังค่อยมาเมาท์แตกเรื่องนี้อีก โดยจะไปเกี่ยวกับการ์ตูนที่บังเอิญไปอ่านมา (การ์ตูนผู้หญิงอีกต่างหาก)

นอกประเด็นที่ต้องการสื่อไปเยอะเลยแฮะ กลับมาเรื่องที่ต้องการสื่อต่อดีกว่า ก็แค่จะบอกว่า ไอ้เกมส์ปิ๊กาจู๊นี่มันเป็นเพียงแค่เกมส์เล็กๆ เกมส์นึง แต่กลับทำให้ทุกคนต่างมานั่งเล่น นั่งแข่งกันได้ ถึงขนาดต้องมานั่งจัดแข่งทัวร์นาเม้นท์กัน มีความหลังให้รำลึกถึง ลองคิดดูว่าเกมส์เล็กๆ แค่นี้ทำได้ถึงขนาดไหน เป็นเพียงแค่เกมส์เล็กๆ เกมส์นึง แต่ลองมาเทียบดูกับเกมส์ใหญ่ๆ หลายเกมส์ในปัจจุบัน แข่งกันภาพกรูสวย เทคโนโลยีใหม่ เป็นพัฒนาการของมนุษยชาติ บลาๆๆๆ แต่สุดท้ายกลับเป็นเพียงแค่สิ่งที่เราแค่ผ่านไปครั้งนึงในชีวิต โดยไม่มีอะไรให้จดจำเหมือนกับเกมส์ปิ๊กาจู๊เกมส์นี้

เกมส์นี้ได้สอนให้รู้ว่า (และเหมือนกับวิชา Software Engineering ที่บอกว่า) “Keep it simple” ปล. สำหรับคนที่อยากรำลึกความหลังกับเกมส์นี้อีก เชิญได้ที่ http://www.eagb.net/gameboy/pokemon_game01.htm ปอ. จริงๆ แล้วจะมาพูดถึงเกมส์วอลเลย์บอลอีกเกมส์นึงที่ทำให้มีความหลังกับเพื่อนๆ ได้อีกนะเนี่ย แต่ยกยอดเอาไว้คราวหน้าแล้วกัน